Дўстбек Сулаймонов. Зўраки «миллиардер» (ҳикоя)

— Пулни қачон қайтарасан?— Айтдим-ку, бераман деб. Бунча ёпишиб олдинг менга?— Бераман деганинг қачон эди, сен учун бировдан олиб бергандим.— Ҳовлиқма, қочиб кетаётганим йўқ-ку.— Тўғри сен қочмаяпсан, лекин сени деб мен кимлардан қочиб юрибман, номард, — Акром Сардорнинг ёқасига ёпишди.— давоми…

Дўстбек Сулаймонов. Салом қани? (ҳажвия)

— Ҳой бола, тўхта-чи, менга нега салом бермадинг? — деди Қўчқор ака.— Ие, амаки, нега салом беришим керак экан? — ҳайрон бўлди Савдобек. — Бирон нарса қилиб берасизми ё бирон нарса олиб  берасизми? — Уйқусираяпсанми, ҳов бола, мен бир нима давоми…

Нусрат Раҳмат. Сарҳисоб 43

Сарҳисобнинг сўнгги бобини ёзаётганга ўхшайман… Уни каминанинг иқрорномаси ўрнида қабул қилишингиз ҳам мумкин. Агар “Нохуш хаёллар” деган ҳикоямни ўқиган бўлсангиз, айнан менинг ёшим (74) даги бош қаҳрамон Ваҳоб Кабирович, бир йилга етмай, бу ёруғ оламни тарк этаман, деган нохуш ва давоми…

Анвар Намозов. Газетчилар (уч пардали комедия)

Иштирок этувчилар: Турғунов, 43 ёшларда;Шоир, 42 ёшларда;Зокиров, 35 ёшда;Фахриев, 42 ёшда;Эмин Лапасович, 50 ёшда;Жўрақулов, 52 ёшда;Санобар опа, 55 ёшда;Лутфия, 36 ёшда;Хадича хола, 52 ёшдаЗарифа ва РаъноВа бошқалар… Комедиядаги воқеалар шу кунларда бўлиб ўтади. Парда ортидан овоз: — Ассалому алайкум, ҳурматли давоми…

Фурқат Алимардон. Кўнгилларда унган чечаклар (эссе)

Ўтган баҳор айвонимиз шифтига икки қалдирғоч ин қурди. Кеч кузда учирма бўлган полапонлари билан уясини тарк этган қалдирғочлар ортидан қараганча ўйлаб қолдим: хосиятли қушлар-ку, албатта, қайтади. Бироқ қанотли дўстларим олиб кетган туйғулар қайтармикин-а? БАҲОР Баҳор — келинчак мисол ноз-карашмали фасл. давоми…

Фурқат Алимардон. Оқибат (ҳикоя)

Ёзнинг илк кунлари. Жазирама тафтидан барча жонзотлар ин-инларига кириб кетган. Онда-сонда сув қидириб чуғурлашаётган чумчуқларнинг товуши эшитилиб қолади. Ғолиб бир пас қайрағочнинг соясида тин олиб, сув бошқарилган томорқаси томон юрди. Уларнинг қишлоғига сув жуда узоқдан келади. Шунинг учун экин-тикинларни вақтида давоми…

Абдунаби Ҳайдаров. Журналистика ҳангомалари

Унутилмас сабоқ Ўшанда 1974 йилнинг кузи, аниқроғи, эндигина мактабни битириб, туман газетасида ишлаётган кезларим эди. Бир сафар илғор механизатор ҳақида мақола ёзиш юзасидан топшириқ олдим. Шунга кўра, йиғим-терим авжига чиққан далага бордим, механизаторни иш устида учратиб суҳбатлашдим. Ҳатто, тракторчиликдан хабарим давоми…

Абдунаби Ҳайдаров. Кунлардан бир куни ва ҳар куни… (туркум)

Қуйидаги воқеалар, бир қарашда, онда-сонда учрайдиган тасодифий ҳодисаларга ўхшайди. Аслида эса биз уларга ҳар куни, ҳар қадамда дуч келамиз. Ишонмасангиз, марҳамат, ўқиб кўринг, эҳтимол, шундан кейин гапим ростлигига ўзингиз ҳам тан берарсиз… САЛОМ, ДЎСТИМ!.. ХАЙР, “ДЎСТИМ!..” Иш вақтим тугаб, эндигина давоми…

Абдунаби Ҳайдаров. Қўш устунимнинг бири (қисса)

Ушбу битикларимни онам – Қумрихон Абдулҳамид қизи хотирасига бағишлайман.Муаллиф. МУҚАДДИМА Менинг қўш устуним бор эди. Бири – отам, бири онам эди. Мен доимо уларга суяниб яшардим, қачон, қаерда бўлмай, мудом уларга талпиниб яшардим. Назаримда, улар ҳеч қачон ўлмайдигандай, ҳузурларига ошиқсам, давоми…

Ёқутхон Акрамова. Нурли кунлар сояси (ҳикоя)

Фақат ёруғдагина соя кўринади… Нурли кунлар эди унда. Иккови бир-бирини еру кўкка ишонишмасди. Ажиб оҳанглар сарчашмаси бўлмиш болалиги ўз ўрнини ўсмирликка бўшатиш арафасида эди. Билмайди, не сабаб фақат уни кўргиси, фақат уни дегиси келади. Кеча-кундуз уни ўйлайди. Шу ажиб тароватли, давоми…