Энахон Сиддиқова. Ризолик (ҳикоя)

Аёлнинг умр шами лип-лип этганча бир ёғдуланиб, бир нурсизланиб сўниб борарди. – Қандоқ синглим бориди-я, – Усмонжон вужудини сирқиратиб келаётган ёшни сиртига чиқармаслик учунми, кўзларини юмиб, ичидаги титроқларни куч билан босди. Бедаво дард уч ойки тўшакка михлаган, қуруқ суякка айланган, давоми…

Энахон Сиддиқова. Жалада (ҳикоя)

Саттор юз-қўлини ювиб, молларига қарагани оғилхонага кирди-ю, серрайганча туриб қолди. Бўрдоқига боқилаётган новвосларининг энг бўласи йўқ. Юраги ҳаприқиб, узоқдан онасига қараб бақирди: – Қора но-в-в-ос, – бўғилганидан нафаси оғзига тиқилди. – Қора новвос йўқ! Онаси ўғлининг важоҳатини кўриб, идишдаги қайноқ давоми…


Мақолалар мундарижаси