Умид Али. Райҳон ҳиди (ҳикоя)

Ногаҳон енгил шамол эсди. Дарахт шохларига жон кирди – барглар ҳилпиради. Икки дарчаси ҳам очиқ хонага одамнинг дилини яшнатиб, ичини ёриштирадиган ажиб ҳаво елиб кирди. Дераза олдида, столга бағрини бериб, китоб ўқиб ўтирган Муаттарнинг димоғига райҳон ҳиди гуп этиб урилди. давоми…

Умид Али. Икки қутб (ҳикоя)

Жувон дераза олдида музтаргина турибди. Нигоҳи дераза кўзларига шитир-шитир урилиб, сирпаниб-сирғаниб тушаётган томчиларга қадалган. Алланечук товуш таралади. Юракни ўртаб юборгудек аламли товуш. Гўёки ёмғир фиғон чекаётгандай, нола қилиб йиғлаётгандай. “Бу қандай сир бўлди?” – ёмғир манзарасига қараб жувоннинг юраги ҳаприқади. давоми…

Умид Али. Илҳом париси (ҳикоя)

Ихчамгина ётоқ. Оппоқ жилдли кўрпа-ёстиқ тўшалган симтўр каравот, қўш тортмали стол ва суянчиғи бор стул, икки токчасида ҳам катта-кичик китоблар зич тизилган қаҳваранг жавон. Хона одмигина жиҳозланганига қарамай, кишини ўзига жалб этади. Тўшак гўё ўн йилдан бери ҳеч ким ётмаганидан давоми…


Мақолалар мундарижаси