(“Emiliga maktublar” turkumidan) Emili, afg‘oningizmidi bu? Dardchil fig‘on tutib ketdi bu tumonat dunyoni, so‘ng muttasil oqdilar ohingiz bulutlarda. Qayg‘ungizga sherikman. Bardam bo‘ling, azizam! Endi boshqa chaqmoq chaqmasin, qo‘shilib yonmang siz qasirg‘alarda… Bilsangiz, men ham xuddi siz kabi Adaning suratiga ko‘z davomi…
Ishxonadan chiqqanimda qor uchqunlay boshlagandi. Shaharga allaqachon tun chӯkkan. Havo sovuq. Shu qadar sovuqki, bir joyda turib bӯlmaydi. Men ijarada yashaydigan uy uncha olisda emas, yayov yursam, nari borsa ӯn daqiqada yetaman. Kurtkamning yoqasini kӯtarib, og‘zimni niqob bilan yopib yӯlga davomi…
1 Bu qattol savol ko‘nglining nigoh yetmas pana-pastqamida qachon ko‘z ochganini sira eslolmadi. Qurmag‘ur, to‘satdan aniq-tiniq, lo‘nda savol bo‘lib tug‘ilmadi-da, o‘zi. Dastlabiga sharpa, ko‘laga tusida paydo bo‘ldi – e’tibor bermadi, g‘oyib bo‘lgandi ham, bir yengil tortgan joyida tag‘in qorasini ko‘rsatib, davomi…
Ukam isitmalab, onam tipirchilab qoldi. Yo‘qsilning ko‘rgan kuni qursin. Topishi kam bo‘lsa ham bolasi ko‘p bo‘ladi. Kambag‘allik otameros o‘tib, biror kasbning hujjatiga ega bo‘lolmagan, aslida xo‘jalik ishlarining hammasi qo‘lidan keladigan otam erta bahordan ikki-uchta qismatdoshlari bilan avvallari qishloq oralab mardikor davomi…
Bahorning ilk kunlari. Daraxtlar kurtak urib, chinbarglar nishon bera boshlagan. Tabiat ajib bir go‘zallik kasb etgan. Qir-adirlar yam-yashil ko‘rpaga o‘ranmoqda. Havo salqin, namxush. Kechga yaqin shitirlab yomg‘ir yog‘a boshladi. Havoning avzoyini, qop-qora bulutlar qibladan bir tekis «osilib» kelayotganini ko‘rib, Sobirning davomi…
Favqulodda fojia yuz berishi mumkinligi hech kimning tushiga ham kirmagandi. Uch kundirki, yugur-yugur, chopa-chopdan tinim bo‘lmadi. Kim shodiyonaga atab yangi engil-bosh tiktirgan, kim sovg‘a-salom izlagan, yana kimlar qamishdan bel bog‘lab, qo‘l-oyog‘i chaqqon xizmatchilar safidan joy olgan, desangiz. Duryog‘di esa to‘yboshi. davomi…
Bu ayolning bardoshi tog‘dek, deyishardi. Rajab kattoyim – amakimning ayoli haqida bu gap. Yosh bola edim-da, odamlarning gaplariga sira tushunolmasdim. Axir, kattoyim xonasidan chiqmaydigan, jussasi bir burda kampir. Buning ustiga, ko‘zi ojiz. Shu mushtipar ayol qayda-yu, biz “Alifbe” kitobida rasmini davomi…
Bekorchilikdanmas, ishim ko‘pligidan qo‘lim ishga bormay, yonboshlab yotibman. Erinchoqligim emas, kuyunchakligim sababli tashvishlar ko‘payib, oyoq-qo‘lim bog‘langan. Ishining ko‘zini bilmaydi, deyishadi meni. Nima qilay, men qilmoqchi bo‘lgan ishlarning ko‘zi yo‘q. …Daladagi sholini yanchib olganimizga bir hafta bo‘ldi. Somoniga hali qo‘l tekizmadik. davomi…
Ilgari saboqdosh yigit-qizlar munajjim bashoratini o‘qib, ayrimlari unga ishonib, hayotidagi turli voqea-hodisalarni izohlashsa, goh kulgim, goh g‘ashim kelardi. Qayoqdagi cho‘pchaklarga ishonishadi-ya, yozaveradi-da og‘ziga kelganini, derdim. Lekin keyingi paytlarda ana shu bashoratlar menga ham chippachinday tuyula boshladi. Stipendiyani “yuvish” uchun to‘rt davomi…
1 Nazir aka kolxozda suvchi bo‘lib ishlardi. Paxta terimi tugagach, har kuni qo‘shnilar bilan hashar qilishib, uyma-uy g‘o‘zapoya chiqarishar va hovlining bir chekkasiga g‘aram qilib bosishardi. Bugun ham hasharda edi. Shomda uyga qaytdi. Yuzida qon yo‘q. Odatda, ishdan kela solib, davomi…