Akbar Mirzo. Ostona (hikoya)

Farida erinibgina tashqariga chiqdi-yu, qorni ko‘rib uyqusi qochdi. Yuziga muzdek havo urilgan bo‘lsa-da, jilmaydi. Birinchi qor-da. Yoshligida birinchi qor yoqqan paytda dugonalariga qorxat yozgani, ularga tutqich bermay, ancha-muncha sovg‘asini olgani xayolidan o‘tdi. Eh, nimasini aytsin, rostdan ham ajoyib damlar edi. davomi…

Nabi Jaloliddin. Chuvalchang yoqqan kecha (hikoya)

Eshikdan kirdi-yu harakatlaridan o‘zini hushyor ko‘rsatishga urinayotgani sezildi. – Yomg‘ir yog‘adi shekilli. Shamol bo‘lyapti, – dedi yomg‘irdan qochib, panaga o‘tganday yelkalarini siltab. – Yaxshi o‘tiribsizlarmi? Deraza oynasi basma-bas tiqirlab, tirqishidan shamol ufurganday bo‘ldi. Onasining yoniga cho‘kib, bolishga yonboshladi. Xayolidan ushbu davomi…

Akmal Murod. Uchchanoq (hikoya)

Uyga kirdim hamki, hovurim bosilmadi. Yelkam muzdek terlab, yag‘rinimga ko‘ylak yopishib qoldi. O‘shandagina bildim: o‘ng qo‘limda shoyi belbog‘ni changallab olgan ekanman. Hikoyam shu – belbog‘ni nima uchun changallab turganim to‘g‘risida. …Maktabda chiroyli qizlar ko‘p-u, Gulsaradek istaralisi kam edi. Kuzakda paxta davomi…