Уолтер де ла Мар (1873-1956)

Уолтер де ла Мар (Walter de la Mare, 25 апрель 1873, Лондон — 22 июнь 1956, Лондон) — инглиз шоири, ёзувчи ва романнавис. Ўзининг болалар учун ёзган асарлари ва фантастикаси билан довруғ қозонган.

ЙЎҚОЛГАН БОШМОҚ

Жўй исмли қизалоқ
Рақсга тушаётиб
Туфлисининг бир пойин
Қўйди шўрлик йўқотиб.

– Қолдимикин? – деб борди
Музқаймоқ еган жойга.
Тополмади у ердан
Излашдан борми фойда…

Афсуски, йўқ, начора,
Чорбоғда кўришмаган,
Кўлдаги балиқлар ҳам
Хабардор бўлишмаган.

Эҳ, аттанг, ўша бошмоқ
Дом-дараксиз йўқолган.
Кўча-кўйда, йўлакда
Наинки изи қолган.

Бечоранинг ҳоли танг,
Ўчган қизнинг ранг-қути.
Кўрмабди қуён, қарға,
Ҳатто тоғнинг бургути.

Ўйинқароқ шамоллар
Шўхликка тўйишмаган.
Бошмоқни кўрган балки,
Шивирлаб қўйишмаган.

Бир пой туфли сайр этиб,
Юргандир Данияда.
Ёки Юнонистонда,
Балки Испанияда.

Юзлаб шаҳарга борди,
Эринмади рости гап.
Кўринмади ҳаттоки
Океаннинг остида.

Парвоз этди осмонга,
Шаббода хомуш қутлар.
Юлдузлардан садо йўқ,
Чурқ этмади булутлар.

Бир оёқда ҳаккалаб
Сакрар чўлни оралаб.
Тоғу тош, жарликлардан
Ўтар эди паналаб.

Товони ерга тегмай
Ўрмонларда изғиди.
Якшанба кунлари ҳам
На ухлади, мизғиди!..

Бу тинчимас қизчадан
Олманг асло хавотир.
Чунки бир пой бошмоғин
У ҳамон излаётир…

ЗАРРАБИН

Гапга солдим заррабинни,
Сеҳргардай шайланиб.
Майда тошлар қолди, тавба,
Тизма тоққа айланиб.

Майса, чимлар – чексиз ўрмон,
Булутларни бўйлашар.
Газли сувлар ғужғон бўлиб,
Арилардай ўйнашар.

Ўргимчакни кузатаман,
Ер шарини ясайди.
Дорбозлардай эпчил, чаққон,
Азал шундай яшайди.

Тўрга тушган капалакка
У арслондай ташланди.
Табиатда қонун шундай,
Лекин кўнглим ғашланди.

Заррабинни беҳудага
Мақтамадим тошириб.
Чумолини филдай қилиб
Кўрсатади ошириб.

Осмон узра қарасангиз,
Тўлқинланиб кетасиз.
Ҳеч лофи йўқ, ҳатто ойга
Бир соатда етасиз.

Рус тилидан Турсунбой Адашбоев таржимаси