У жуда чиройли, чиккабел, навниҳол эди. Буғдойранг чеҳраси мулойим, кўзлари шишадай тиниқ, нозик елкаларини бегона нигоҳлардан яширгувчи қоп-қора, майин сочлари, ҳусни малоҳатида инсониятнинг уйғониш даврига хос недир бор эдики, бу синоатга индонезиялик ёҳуд испантилли бирор миллатнинг қони аралашгани сабабдир. Дид давоми…
Ўз орзусидаги қизни учратганида сенатор Онесимо Санчеснинг қазоси яқинлашган – олти ою ўн бир кун умри қолган эди. Қизни Росаль-дель-Виррей, яъни Қирол ноибининг равзаси, деб аталмиш кечалари пинҳониӣ бозиргонларнинг шитобкор кемаларига хуфиёна бандаргоҳ бўлиб хизмат қиладиган, кундузлари уйқусираган денгиз соҳилидаги давоми…
Дон Хосе Монтьель омонатини топширган куни, унинг бевасини айтмаганда, ҳамма енгил нафас олди: хайрият! Шундай бўлса-да, кўпчилик хийла вақтгача унинг чиндан ҳам оёқ узатиб юборганига ишонгиси келмади. Ҳатто ҳавоси беҳад дим ва иссиқ хонанинг ўртасида, баҳайбат қовунга ўхшаш сарғимтил япасқи давоми…
Поезд алвон-алвон қоялар оралиғидаги пўлат издан ларзаланиб чиқиб, бананзор оралаб пишқира кетди. Ўнгда ҳам, сўлда ҳам – ҳамма ёқда бир хил — бананзор, охири кўринмайди. Ҳаво нам тортиб, денгиздан келаётган эпкин сезилмай қолди. Вагон деразасидан кўнгилни айнитадиган аччиқ тутун ёпирилди. давоми…
Мануэль Гарсиа зиналар оша Мигель Ретананинг хонасига чиқди. Жомадонини полга қўйиб, эшикни тақиллатди. Садо бўлмади. Лекин Мануэль йўлакда турганча сезди: хонада кимдир бор. Буни эшик ортида туриб фаҳмлади. – Ретана, – деди у вужуди қулоққа айланиб. Жимжит. “У ҳарҳолда шу давоми…
Ҳафтанинг худо берган куни чол бу гўшага келади. Уни танимаган одам йўқ. Аёли билан бир умр шу кўчадаги пастқамгина уйда умргузаронлик қилган. Гўё, шу икки нуроний қария бутун кўча, маҳаллага нур улашиб тургандай, йиллар югуриклаб ўтгани сари бу файзга барака давоми…
Дамасо уйига қайтганида хўрозлар энди қичқира бошлаган, бўйида етти ойлик гумонаси бўлган хотини Ана уни тўшакда кийимларини ҳам ечмасдан кутиб ўтирар эди. Чироқ хира тортиб қолган. Дамасо англадики, хотини уни туни билан кутган, кўзлари тўрт бўлиб, зор-интизор кутган, ҳатто эшикдан давоми…
Кинодан хаёли паришон чиққан қиз стоянка-қантармага ўтиб, велосипедини олди. Уйга жўнашидан олдин чироғини ёқиб кўрди. Ёнмади. — Аҳвол чатоқми? — деган овоз эшитилди. Ёнида ўттиз ёшлардаги пўлароқ йигит турарди. У қорнини ичига тортишга ҳаракат қилаётган бўлса-да, кўзойнаги ортидаги нигоҳида қандайдир давоми…
Элла бизникида ўтган-кетгандан, туриш-турмушдан шунчаки, гап сотиб, ярим тунгача лақиллаб ўтирди. — Сизларга нақадар маза, — дея такрорларди у оҳуникидек маъюс кўзларини биздан узмай. Назаримда, “маза” сўзи, аксарият ҳолларда, турмушдан маза-матра кетганда эсга тушади. Тун яримлаганда Элла бирдан ёқасини ушлади: давоми…
Якка-ёлғиз ферманинг ёнига юк машинаси келиб тўхтаганида қош қорайиб қолган эди. Кабинадан кепка кийган заифгина чол имиллаб тушди. Қариянинг оёғи ерга тегиши билан машина жойидан қўзғалди. Чол четан эшикни очди ва ичкарилади. Ўша лаҳзада занжирбанд ит вовуллади. Лекин ҳовлини кесиб давоми…