Габриэль Гарсиа Маркес (Gabriel García Márquez, 1928, Аракатака — 2014, Мехико) — колумбиялик ёзувчи. «Эль Эспектадор» газетасининг Богота ва Европадаги репортёри. 1959—60 йилларда Куба «Пренса Латина» агентлигининг мухбири. Дастлаб сценарийлар ёзган.
«Тўкилган япроқлар» (1955), «Полковникка ҳеч ким ёзмайди» (1958), «Ғаразли соат» (1962) повестлари реалистик руҳда ёзилган, «Гранде-Она дафн маросими» (1962) тўпламига кирган ҳикоялари фантастикага бой. «Юз йил танҳоликда» (1967—70) роман эпопеяси Колумбия тарихига бағишланган.
«Вабо ва муҳаббат» (1985) романида фольклор ва мифологиядан фойдаланиб, ўзига хос миллий онгни тиклашга ҳаракат қилган. Габриэль Маркеснинг «Юз йил танҳоликда» (1986) романи ўзбек тилига таржима қилинган. Нобель мукофоти лауреати (1982).
У жуда чиройли, чиккабел, навниҳол эди. Буғдойранг чеҳраси мулойим, кўзлари шишадай тиниқ, нозик елкаларини бегона нигоҳлардан яширгувчи қоп-қора, майин сочлари, ҳусни малоҳатида инсониятнинг уйғониш даврига хос недир бор эдики, бу синоатга индонезиялик ёҳуд испантилли бирор миллатнинг қони аралашгани сабабдир. Дид давоми…
Ўз орзусидаги қизни учратганида сенатор Онесимо Санчеснинг қазоси яқинлашган – олти ою ўн бир кун умри қолган эди. Қизни Росаль-дель-Виррей, яъни Қирол ноибининг равзаси, деб аталмиш кечалари пинҳониӣ бозиргонларнинг шитобкор кемаларига хуфиёна бандаргоҳ бўлиб хизмат қиладиган, кундузлари уйқусираган денгиз соҳилидаги давоми…
Дон Хосе Монтьель омонатини топширган куни, унинг бевасини айтмаганда, ҳамма енгил нафас олди: хайрият! Шундай бўлса-да, кўпчилик хийла вақтгача унинг чиндан ҳам оёқ узатиб юборганига ишонгиси келмади. Ҳатто ҳавоси беҳад дим ва иссиқ хонанинг ўртасида, баҳайбат қовунга ўхшаш сарғимтил япасқи давоми…
Поезд алвон-алвон қоялар оралиғидаги пўлат издан ларзаланиб чиқиб, бананзор оралаб пишқира кетди. Ўнгда ҳам, сўлда ҳам – ҳамма ёқда бир хил — бананзор, охири кўринмайди. Ҳаво нам тортиб, денгиздан келаётган эпкин сезилмай қолди. Вагон деразасидан кўнгилни айнитадиган аччиқ тутун ёпирилди. давоми…
Полковник тунука қопқоқли банкани очар экан, бир чой қошиқча ҳам келмас қаҳва қолганини кўрди. У қозончани оловдан олиб, сувининг ярмини ерли полга тўкиб ташлаб, банкани қиртишлаб, қаҳванинг қолган-қутган доналарини қозончага уриб туширди ва зангтоб дон ёрмасини аралаштирди. Қаҳва қайнаганича, печка давоми…
Айтишларича, итдек ўлим топган Полиникнинг жасади масаласида Креонт шундай ҳукм чиқарганмиш: шаҳар аҳлидан бирор кимса ўликни қабрга қўймасин, ўлимига қайғуриб аза тутмасин, танаси одамга ўхшаб кўмилмай, қузғунларга ем қилинсин. Эмишки, одил Креонт бу фармонни ошкора айлаб, сену мени, айниқса, мени давоми…
Дамасо уйига қайтганида хўрозлар энди қичқира бошлаган, бўйида етти ойлик гумонаси бўлган хотини Ана уни тўшакда кийимларини ҳам ечмасдан кутиб ўтирар эди. Чироқ хира тортиб қолган. Дамасо англадики, хотини уни туни билан кутган, кўзлари тўрт бўлиб, зор-интизор кутган, ҳатто эшикдан давоми…
1-таржима КУНЛАРНИНГ БИРИДА Ёғингарчиликсиз келган илиқ душанба тонги ҳам ўтди. У қадар юқори малакали бўлмаган тиш доктори Аурелио Эсковер жуда эрта уйғониб, соат олтида офисини очди. У ҳанузгача шакл берилишини кутиб ётган нотўғри тишларни шиша идиш ичидан олиб пластир қолипга давоми…
У якшанба куни шунақа зерикдики, охир-оқибат биронта қиз билан танишишга аҳд қилди. Газета таҳририятига борди ва эълонлар бўлимига қуйидагича мазмундаги хат қолдирди:“Ёш йигит, йигирма уч ёшда, бўйи-басти юз етмиш сантиметрдан баланд! Ўзи тенги қиз билан танишишни истайди. Ягона нуқсони: якшанба давоми…
Мен у билан кеча танишдим. У деҳқон, бироқ бош кийимини ечса ҳам, гўё соясидан ҳеч халос бўлолмагандек қовоғи очилмай турадиганлар тоифасидан. Бош деганлари ҳам ўша жонсабил шляпа билан қапишиб, худди бир бутун бўлиб кетгандай эди. Башара… бу башарага тикилиб туриб, давоми…