Анатолий Георгиевич Алексин (1924-2017) 1924 йил 3 августда туғилган рус ёзувчиси, сценарийнависи, драматурги, муҳаррири ва актёри бўлиб, унинг асл фамилияси Гоберман бўлган. Асосан болалар ва ўсмирлар ҳаётига доир асарлар ёзган. Крупская номидаги давлат мукофоти, СССР давлат мукофоти совриндори, СССР Педагогик фанлари Академияси илмий ходими.
Ўсмирлигида “Пионер ҳақиқати” газетасида шеърлар билан чиқишлар қилиб турган. Кейинчалик “Комсомол ҳақиқати” да ҳам кўриниб туради.
1950 йилда Москва давлат Шарқшунослик институтини тамомлаган.
1970-1989 йилларда РСФСР ёзувчилар иттифоқи котиби.
2017 йилда Люксембургда вафот этган.
– Биласанми, беморларимнинг оғриғини танамда ҳис қилиб тураман, – деди менга дадам бир куни. Буни секин, ойим ва бувимга эшиттирмай гапирди. У ҳатто секин гапирганда ҳам бу гапларни улар эшитишини истамайди, чунки бу гаплар унга жуда баландпарвоздек туйилади. Балки шунчаки давоми…
Бувим дадамни омадсиз, иши юришмаган одам деб ҳисобларди. Буни очиқ айтмаса ҳам, вақти-вақти билан дадамнинг ҳамма курсдошлари аллақачон бош врач, профессор ёки камида тиббиёт фанлари номзоди бўлиб кетганини эслаб турар эди. Бувим ҳар сафар дадамнинг дўстларининг ютуқларидан шу қадар баралла давоми…
Ўқитувчимиз Валентина Георгиевна шундай деди: – Эртага қишки таътил бошланади. Ишонаманки, ҳар кунингиз бахтли бўлади. Сизни кўргазмалар, музейлар кутиб турибди! Лекин яна қандайдир алоҳида, энг бахтли кунингиз ҳам бўлади. Мен бунга аминман! Ана шу кун ҳақида уйда иншо ёзиб келасизлар. давоми…
Менимча, ҳар бир кишини эрталабки йиғинлар ўрнига турли кечаларга таклиф қила бошлашган пайтдан бошлаб “катта” деб ҳисобласа бўлади. Бир куни дадам мени касалхонадаги байрам кечасига таклиф қилди, яъни ўз ишхонасига… Мен рози бўлдим – ўша онда ўзимни қандайдир кучлироқ ва давоми…
Айтишларича, севги кишини мулойим қилиб қўяр экан. Мен эса севиб қолган кунимдан бошлаб мунтазам кимгадир ёлғон гапиришимга тўғри келди. Атай қилмасдим. Шунчаки менга шундай саволлар беришардики, уларга рост жавоб бера олмас эдим. – Бунча сочингни тарайвердинг? Кўйлакниям ҳар куни алиштирасан? давоми…
Баъзан тунда ғалати қўнғироқлар бўлади – бир қарасанг жуда узоқ, бир қарасанг жуда қисқа. Дадамнинг собиқ беморлари ёки институтдаги дўстлари қўнғироқ қилади. Дадам улар билан худди бизда ҳали ҳеч ким ухлашга ётмагандай гаплашади. Ойим ажабланади, дадам эса тушунтиради: – Айни давоми…
Бир пайтлар ота-онам ўқиган мактабда энди мен ўқияпман. Дадамни негадир мактабда ҳеч ким эслолмайди. Ойимни эса кўпчилик эслаб қолган экан. “Унинг кўриниши ажойиб эди!” – деган эди бир куни адабиётдан кирадиган ўқитувчи опа менга ўйчан тикилиб. Бунисиям майли, ташқи кўриниш давоми…