Содиқ Ҳидоят (صادق هدایت; 17 февраль 1903, Теҳрон — 9 апрель 1951, Париж) — эрон ёзувчиси, филолог ва жамоат арбоби. Теҳрондаги ўқув юртида, Бельгия ва Францияда (1926—1930) таълим олган. Хориж адабиёти, Эрон тарихи ва фольклорини ўрганган. Э.По, Гоголь, Мопассан, Чехов, Рильке, Кафка ижодини мукаммал ўрганган. Ўрта асрлар форс халқ оғзаки ижоди намуналарини замонавий тилга таржима қилган, француз тилидаги асарларни форсчага таржима қилган.
1950 йили Парижга кетган. Қатағон пайтида қўлёзма асарларини йўқ қилган ва ўз жонига қасд қилган. Содиқ Ҳидоятнинг асарлари дунёнинг кўпгина тилларига таржима қилинган.«Тирик кўмилганлар» (1930), «Уч қатра қон» (1932), «Ёруғлик сояси» (1933) «Алавийя хоним» (1933), «Кўр бойқуш» (1937), «Бошпанасиз ит» (1942), «Ғийбатлар» (1944), «Ҳожи оға» (1945), «Эртага» (1946) ҳикоялар тўплами ва қиссалари, «Сосоннинг қизи Парвин», «Оламнинг яралиши афсонаси» пьесалари, «Умар Хайём рубоиёти» (1923), «Инсон ва ҳайвон» (1924), «Ўлим» (1927), «Эрон шеъриятида янги оқимлар» (1941), «Кафка номаси» (1948), «Европада Ислом миссияси» эсселари машҳур.
Саййид Насрулло Валий кунига тўрт марта Ҳаммом вазир кўчаси орқали уйидан идорага ва идорадан уйига қатнайди, ўзининг етмиш тўрт йиллик умрини ана шу тахлитда ўтказди, мана, у энди биринчи марта хорижга, яъни Ҳиндистонга сафар қилмоқда. Шу пайтгача у мамлакат ичкарисида давоми…
Кеч тушиб қолган, тоғлар орасидаги қўрғон ёнида, мўъжазгина қаҳвахона ҳовлисида, тут соясидаги ёғоч каравотда икки кишинигина кўриш мумкин эди. Грамафонда дилрабо мусиқа тараларди. Қаҳвачи эса, улардан анча нарида, самоворга ўтин қалаш билан овора эди. Тут соясидаги мусоҳибларнинг бири озғин, кўзлари давоми…
Кеч тушиб қолган, тоғлар орасидаги қўрғон ёнида, мўъжазгина қаҳвахона ҳовлисида, тут соясидаги ёғоч каравотда икки кишинигина кўриш мумкин эди. Граммофондан дилрабо мусиқа тараларди.Қаҳвачи эса улардан анча нарида, самоварга ўтин қалаш билан овора. Тут соясидаги мусоҳибларнинг бири озғин, кўзлари ич-ичига ботган, давоми…
Асарнинг тўлиқ вариантини сақлаб олинг.
Обжи хоним Моҳрухнинг опаси эди. Аммо, бир кўришда танимаган-билмаган одам бунга асти ишонмасди. Улар умуман бир-бирига ўхшамасди. Обжи хоним озғин, узун бўйли, буғдойранг, қорасоч қиз бўлса-да, кўримсизлиги боис унчалик эътиборни тортмасди. Моҳрух паст бўйли, оқ юзли, қўнғирсоч, кулганида лаблари ёнида давоми…
Париж, 3 май, 1931 йил Азизим ЖамшидҲозир қанчалик ёлғиз эканлигимни билсанг эди. Бу ёлғизлик қалбимни туб-тубигача кемириб ташлади. Сен билан бир-икки оғиз гаплашиш илинжида қўлимга қалам олдим. Рўпарамдаги очиқ деразадан димоғимга каштан гулининг иси аралаш сенинг бўйинг урилди. Ташқарида денгиз давоми…
Тонг саҳардан бошлаб осмонда булутлар югургилаб қолди. Этни жунжиктирувчи совуқ шамол эсар, унинг таъсирида сарғайган нимжон япроқлар бандидан узилар, ҳавода чарх ура-ура ерга тушарди. Дарахтлар таги қалин баргихазон билан қопланган эди. Бир гала қарға қағиллаганча номаълум тарафга учиб кетди. Қишлоқ давоми…