Jek London. Intiho (hikoya)

Morgansonning tomog‘idan so‘nggi bekon* tishlami sarimoyday o‘tib ketdi. U hayotida biror marotaba oshqozonini bunday siylamagandi. Oshqozon Morganson uchun e’tibordan xoli va uni kam bezovta qiluvchi narsa edi, o‘zi ham oshqozon masalasida ko‘pam qayg‘uravermasdi. Lekin hozir uzoq ochlikdan so‘ng tuzlangan bekon davomi…

Jek London. Hayot qonuni (hikoya)

Keksa Koskushning butun vujudi quloqqa aylandi. Uning ko‘zdan qolganiga ancha bo‘lgan, lekin quloqlari avvalgidek sezgir, tiq etgan tovushni pay­qaydi. Yillar to‘zonidan xira tortgan onggi esa ro‘y berajak vo­qealarga nisbatan mutlaqo befarq. Sit-kum-To-Xa­ning chinqiroq tovushi eshitildi. U itlarni chanaga bog‘lar ekan, davomi…

Jek London. Oq sukunat (hikoya)

— Karmen yana ikki kun sudralishgayam yaramaydi.Meyson muz parchasini tuflab tashlarkan, sho‘rlik jonivorga bepisand qarab qo‘ydi. Keyin itning panjalari orasida qotib qolgan muz bo‘laklarini tishi bilan tozalay boshladi.— Jimjimador laqabli qancha itlarga duch kelganman, odatda ular hech narsaga yaramaydilar, — davomi…

Jek London. Tun farzandi (hikoya)

Atrofni qorong‘ulik chulg‘agan bo‘lsa-da, havo dim edi. Bunaqasi hatto San-Frantsiskoda ham kamdan-kam bo‘ladi. Eski Alta-Ino klubining ochiq derazasidan ko‘chaning g‘ovur-g‘uvuri shundoqqina quloqqa chalinadi. Ichkarida poraxo‘rlikka qarshi kurashish va agar unga barham berilmasa, shahar jinoyatchilarga to‘lishi to‘g‘risida bahs ketardi. Bashariyatning tubanliklari, davomi…


Maqolalar mundarijasi