Миннайхон Жуманазарова

СЕНСИЗ

Сенсиз бордим талай даврага,
Илтифотлар кўрдим басма-бас.
Ҳазил-кулгум бари жўрттага,
Кўзларимдан сувратинг кетмас.

Керак эмас сохта иззатлар,
Жоним, фақат сени қўмсайман.
Лабда кулгу, қалбда ҳасратлар,
Ичдан ёниб-куйиб яшайман.

Қўшиқ-созлар чалинар ана,
Тингламайман, қизимас қоним.
Хўрсинаман фақат жимгина,
Чунки йўқсан ёнимда, жоним.
Йўқсан, йўқсан, йўқсан…

КЎРИНДИ

Кўрдим бу дунёда яхши-ёмонни,
Ақлли, аҳмоқни ҳамда нодонни.
Кўрдим йиғлатганин одам одамни,
Дунёга келганим ёлғон кўринди.

Кўрдим ор-номусин пулга сотганни,
Амал учун жонин ўтга ёққанни,
Орқасидан бири бирин сотганни,
Бу дунё ишлари вайрон кўринди.

Инсон феъл-атвори озган замонда,
Шумлиги бошидан ошган замонда,
Ризқу баракаси қочган замонда
Бир тишлам нон топиш гумон кўринди.

Меҳру шафоат ҳам ўлган замонда,
Севги-муҳаббат ҳам сўнган замонда,
Ўмонлик уруғи унган замонда
Ҳатто бир табассум армон кўринди.

Ватан

Дарёю денгизинг, кўлингни ёздим,
Асқар тоғларингни, чўлингни ёздим,
Учи-охири йўқ ерингни ёздим,
Илҳом булоғимнинг кўзисан, Ватан!

Неча турли қушлар, не жонворларинг,
Яшил тўқайларинг, сўлим боғларинг,
Нурга чўмилтирар алвон тонгларинг,
Меҳрибон онамнинг ўзисан, Ватан!

Саҳроларда жоним ҳалак югурдим,
Лойқа сувларингда суздим, чўмилдим,
Бахтим шу – Она юрт, сенда туғилдим.
Киндик қоним томган еримсан, Ватан!

Дарёю денгизинг, кўлингни ёздим,
Асқар тоғларингни, чўлингни ёздим,
Учи-охири йўқ ерингни ёздим,
Илҳом булоғимнинг кўзисан, Ватан!

 Яхши-ёмон кунларда

Бир елка бўлса экан, —
Бошингни қўядиган.
Унутиб бор дунёни
Еб-ичмай тўйсанг экан…..

Бир дўстинг бўлса экан,
Дардингни оладиган.
Яхши-ёмон кунларда
Ёнингда қоладиган…..

Душманинг ҳам мард бўлса,
Ҳайратга солгудайин.
Ё айланса жон-танга,
Ё ўтга солгудайин.

Шулар бари жам бўлса.
Қолмас эдим ғафлатда…

Кетмоқ учун келганман

Қанча сулув гул бўлса-да, сўлар бир кун,
Шон-шавкатли саройлар ҳам тўзар бир кун,
Тарқаб кетар ҳар қандайин бозор бир кун,
Эллар аро ёд этилар сўзим менинг,
Сўзим аро яшагайман ўзим менинг.

Бойлик қувиб ўзгаларга ялинмадим,
Амал сўраб равон йўлда кўринмадим,
Ўз ўтовим, ўз бошпанам – Ватаним бор,
Адолатда, ҳақиқатда кучим менинг,
Шунинг учун ўткир поки-тишим менинг!

Сўз ҳам – давлат, подшодирман менинг ўзим,
Бош олади ўткир қилич – шеърим, сўзим,
Кўзга сурма ҳар бир босган изим менинг,
Шукрим кўпдир яратувчим – бир Оллоҳга,
Кетмоқ учун келгандурман бу саройга!

Қайга борсам халқим ўзинг — қайтар жойим,
Борим ўзинг, йўғим ўзинг — сенсан доим,
Ел бўлиб эс, мен — кўкдаги тўлин ойинг,
Айланайин қорагина кўзим менинг!
Кўзим эмас, жон-жигарим, ўзим менинг!!

Қанча сулув гул бўлса-да сўлар бир кун,
Шон-шавкатли саройлар ҳам тўзар бир кун,
Тарқаб кетар ҳар қандайин бозор бир кун,
Эллар аро ёд этилар сўзим менинг,
Сўзим аро яшагайман ўзим менинг!

Ёлғизлик

Бояги боғларнинг боғбони ўзга,
Ўзга ниҳоллари, ўзга гуллари….
Меваси бош эгиб эгилмас бизга,
Ҳатто майсаларнинг ўзга нурлари.

Эски нарса бари – янги бўянган,
Эски сурувларда қолмабди излар.
Саид Аҳмад ҳам йўқ ҳасса таянган,
Муҳаммад Юсуф йўқ юракдан сўзлар.

Янги баҳонада дамланади ош,
Дийдор ғаниматдир – тушунарли ҳол.
Қулоқлар эшитар, кўз кўрар такрор,
Дўрмон боғларида янгича жамол!

Аммо мен ёлғизман, боғ ёлғиз, якка,
Нени излаб келдим, нени йўқотдим?!
Соғинчлар ўрнашар яна юракка,
Нега келганимни билолмай қайтгум…

2011 йил Дўрмон

Қорақалпоқчадан Музаффар Аҳмад таржималари