Тожикистон Халқ ёзувчиси, Рўдакий номидаги Давлат мукофоти совриндори Абдулҳамид Самад 1947 йил 5 августда Ховалинг ноҳиясининг Шикоргоҳ қишлоғида дунёга келган. 1969 йилда Тожикистон Давлат педагогика институтини тугаллаган.
“Садойи Шарқ”, “Адабиёт ва санъат”, “Фарҳанг” каби нашриётларда ишлаган, Тожикистон Ёзувчилар Иттифоқи раисининг биринчи муовини вазифасида фаолият юритган.
“Синган пиёла”, “Бобомнинг оти”, “Давр косаси”, “Майдон” каби ўндан ортиқ китоблари нашр этилган. Асарлари рус, ўзбек ва бошқа тилларга ўгирилган.
Йигит от ишқибози, отлари сон-саноқсиз эди. Лекин шунча отнинг ичида бодом гул рангли отига кўнгил қўйган, уни хотини, болалари, ёру дўстлари сингари яхши кўрарди. У жонивор йигитнинг энг яхши йўлдоши эди-да. Агар бирон кун ўша отига минмасдан, кўчада яёв юриб давоми…
… – Агар ҳаёт бўлганида эди, кафтимда кўтариб юрардим, – кейинги кунларда Сафол одамлар орасига қўшилди дегунча у гапни такрорлайдиган бўлиб қолганди. Шундай дерди-да, маҳзун, ҳорғин, ёшланган кўзларини оёғи тагига тикканча ўзича ғўлдирарди. – Лекин қўлдан кетди… Эҳ, агар у давоми…