Ilgari saboqdosh yigit-qizlar munajjim bashoratini o‘qib, ayrimlari unga ishonib, hayotidagi turli voqea-hodisalarni izohlashsa, goh kulgim, goh g‘ashim kelardi. Qayoqdagi cho‘pchaklarga ishonishadi-ya, yozaveradi-da og‘ziga kelganini, derdim. Lekin keyingi paytlarda ana shu bashoratlar menga ham chippachinday tuyula boshladi. Stipendiyani “yuvish” uchun to‘rt davomi…
Darvozadan kirib kelgan erning ko‘zi hovli supurayotgan xotiniga tushdi-yu, xunobi oshib, peshonasi tirishdi. – Hay-hay, esing joyidami o‘zi?.. – Ie, keldingizmi, dadasi. Qaramabman-a?.. – Shunaqa, qaramaysan. Qilgan ishingni qara-ya! – Ha, nima qilibman, – hayron bo‘ldi xotin. – Axir, shunaqa davomi…
Korxonamizda mish-mish tarqaldi: yuqoridan nufuzli komissiya kelayotgan emish. Xodimlarning mustaqil fikrlarini o‘rganarmish! Dastlab o‘z fikrlarimizni yozma ravishda taqdim qilar ekanmiz. Keyin o‘sha fikrimizni har birimiz minbarga chiqib himoya qilarkanmiz. Bu gapni eshitib, boshim osmonga yetdi. Bizning fikrimiz bilan ham qiziqadiganlar davomi…
Korxonamizning mo‘jazgina majlislar zalini to‘ldirib o‘tiribmiz. Yuqori idora vakili yig‘ilish qilarmish. Kimdir qanday yangilik bo‘lar ekan deya qiziqish bilan, yana kimdir almisoqdan qolgan gaplarni yana takrorlaydi-da, deb ijirg‘anib o‘tiribdi. Mehmonimiz uzoq kuttirmadi. Boshiga ayvonchali shapka kiygan, rangi o‘chgan eski katta davomi…