Матлуба Юсуф Охун 1967 йилда туғилган. Тошкент давлат университетининг (ҳозирги ЎзМУ) журналистика факультетини тугатган. “Оқ рўмол” номли қисса ва ҳикоялар тўплами нашр қилинган. Айни пайтда Андижон вилоят телерадиокомпаниясида хизмат қилади.
– Жонга тегдинг сен бола, ҳозир бир нима қилиб қўяман. Йўқол кўзимдан, қаро ернинг тагига кириб кет! Комилжон ота бош чайқди. – Шу хотинга эс кирмади, кирмади-я! Ерсупа устида мош тозалаб ўтирган кампири пинак бузмай, қўл силтаб қўйди. – Ота давоми…
– Турғуной, ҳой Турғуной…. Кўзлари юмуқ ҳолда ётган момо бу таниш овоздан чўчиб кетди. Бемажоллигини ҳам унутиб, кўзларини катта-катта очди-да, атрофга аланглади. – Буви, бувижон… Момонинг ёнида ўтирган Асқад ака онасининг алаҳсираётганини тушунди. Шу боис овоз чиқармасдан ўз ҳолига қўйди. давоми…
– Турғуной, ҳо Турғуной… Кўзларини юмиб ётган момо бу таниш овоздан чўчиб кетди. Бемажоллигини ҳам унутиб, кўзларини катта-катта очиб, атрофга аланглади. – Бувижон… Момонинг ёнида ўтирган Асқад ака онасининг алаҳсираётганини тушунди. Шу боис овоз чиқармасдан ўз ҳолига қўйди. Момо шунча давоми…
Зайнаб енги узун кўйлагини ҳилпиллатиб издиҳомдан қайтар экан, маҳалла гузаридан чиқиб келаётган оқ рангли “Нексия”ни кўриб юраги шиғиллади. Кўчани шитоб босиб ўтиб тор йўлакка қисилди. Машина ўтиб кетгачгина йўлида давом этди. Кета-кетгунча юраги тўлиқиб, кўзларидан ёш қуйилди. Уйига келгач қўлидаги давоми…
Қишлоқнинг энг чеккасида, пахтазорнинг шундоққина биқинида жойлашган бу ҳовлининг девори ҳам, дарвозаси ҳам йўқ. Чунки хонадон соҳиби Раҳимжон отанинг ўз эътиқоди бор. Дунё ҳаммага омонат. Ўзини тўрт девор ичига қамагани билан, Оллоҳ асрамаса бекор. Отанинг фарзандлари ҳарчанд уриниб, туғилиб ўсган давоми…