Хорват ёзувчиси, шоири, драматурги, киносценаристи. 1913 йилда туғилган. Унинг энг таниқли асарлари “Альбатрос”, “Глория” пьесалари, “Циклоп” романидир. Ёзувчи мамлакатнинг маданият ва санъат соҳасида бериладиган миллий мукофоти – Владимир Назор номидаги мукофотга икки марта сазовор бўлган. 1991 йилда Хорватияда энг яхши новелла учун Ранко Маринкович номли мукофот таъсис этилган. Ёзувчи 2001 йилда вафот этган.
Оҳ, у дарров, дарров таниди! Бу лотинча, думалоқ, худди чағалай қанотларидек тўғри “n” ҳарфи. У ўша пайтдаёқ бу қулоқсиз қизни огоҳлантирган, “исмимни тўғри ёз, “n” ни “u” га ўхшатиб ёзма”, деган эди. У ахир Touko эмас, япон Jaukin эмас. Унинг давоми…
Қип-қизил юзларига бўжама тошган дароз йигит бемор ётган хонага кирар экан: – Хайрли тонг! Қалай, енгил тортмадингизми, уста? – дея сўз қотди. Уста тоқатсизланиб бошини силтади-да, гўё аччиқ дамлама ҳўплаб қўйган кишидек юзини буриштирди. Уста ҳамдардлик санъатида анчайин муваффақият қозонган давоми…