Фридрих Ницше (Friedrich Wilhelm Nietzsche) – ХХ аср жаҳон фалсафий тафаккури ўсишига катта ҳисса қўшган буюк немис файласуфларидан бири. У 1844 йилда Лютцен яқинидаги Реккен шаҳрида таваллуд топган. 1864-1868 йилларда Бонн ва Лейпциг шаҳарларида ўқийди. 1869-1878 йилларда Базель университетининг профессори сифатида фаолият юритади ва касаллиги туфайли ишни ташлайди. 1888 йилда Ницше фалажланиб қолади. Синглиси Элизабет Фёрстер-Ницше унга турли ғамхўрликлар кўрсатиш билан бирга унинг асарларини нашр этиш борасида жонбозлик кўрсатади. Файласуф 1900 йили Веймар шаҳрида вафот этади.
Ницше қисқа умри давомида бир қанча асарлар ёзди. Айниқса, унинг “Зардўшт таваллоси” ва “Ҳокимиятга интилиш” номли асарлари катта шуҳрат қозонди. Унинг “Тарихнинг ҳаёт учун фойда ва зарари тўғрисида”, “Шопенгауэр мураббий сифатида”, “Рихард Вагнер Байретда”, “Эркин тафаккур соҳиблари учун қўлланма”, “Ахлоқнинг моҳияти” номли асарларида ҳаёт фалсафаси бор бўй-басти билан намоён бўлган.