Чех адиби Богумил Грабалнинг (Bohumil Hrabal) ХХ аср адабиётида ўзига хос ўрни бор. 1914 йилда туғилган ёзувчи ўтган асрнинг олтмишинчи йилларига келиб катта шуҳрат қозонди.
Франция, Италия, Германия, Венгрия, Полша, Скандинавия, АҚШ, Канаданинг нуфузли адабий журналлари унинг қисса ва ҳикояларини босиб чиқарди.
«Қаърдаги митти дур», «Махсус вазифали поездлар» каби йигирмадан ортиқ китоблар муаллифи бўлган бу ёзувчининг қаҳрамонлари асосан мураккаб тақдирли, ҳаётда қийналган ва лекин қатъиятли кишилардир.
У энг жирканч ва фожеали ҳолатлар замиридан ҳам гўзаллик илғайди, нафислик, латифлик ва эзгуликни оддий ва ҳатто ғариб кишилар орасидан қидиради ва топади.У 1994 йили Нобел мукофотига номзод, 1967 йили сценарийси учун “Оскар” мукофоти лауреати бўлган.
Қарағайзорда жойлашган «Агнетснинг гўшт савдоси» аталмиш уч қанотли вилла ёзги қароргоҳ ҳисобланар, унинг алоҳида қўриқхонасида буғу, тоғ кийиклари ва қирғовуллар боқилар, уларни шундоққина вилла ётоқхонаси деразасидан туриб отиб олиш мумкин эди. Башарти вилла хўжайини пан Агнетснинг кўнгилхушлик қилгиси келиб қолса, давоми…