Мисрлик ёзувчи Аҳмад Абдуллоҳ Митвалий (أحمد عبدالله متولي) “Қаттиқ шивирлаш” (1991), “Ишқ ва қон тараннуми” (2001) ҳикоялар тўплами, “Ал-Хомиший ва денгиз” (1993), “Ошиқ-маъшуқлар” (1997), “Йўловчилар”, “Шайх Масъудни қидирган ким?”, “Олов ва олтин кўприк”, “Сел оқимида қолиб кетган гул” каби романлар муаллифи.
Адибнинг ижоди серқирра – араб публицистикаси тараққиётида унинг ўрни яққол билиниб туради. Араб адабиётшунос олими Наср Аббос унинг ижодига шундай таъриф беради: “Бир томондан, тамаддуний бирлашиш фикри, иккинчи томондан, аслият ато этганларни қадрлаш – булар ёзувчи Аҳмад Абдуллоҳ Митвалийнинг ҳикоячилик бадиий маҳоратида асосий белгилардир.
Аҳмад Абдуллоҳ Митвалийнинг “Ишқ ва қон тараннуми” тўпламидаги ҳикояларида ҳам руҳан, ҳам жисмонан ёлғиз қолган инсонларнинг ҳолати, уларнинг изтироблари, онг ости фикрлари, ота-оналар ва фарзандлар ўртасидаги муносабатлар, ватан туйғуси, бугунги инсон, XXI аср ёшларининг маънавий қиёфаси, қадриятлари ва аксинча, маънавий тубанлашуви каби масалалар акс эттирилади.