Виктор Коклюшкин. Қўшнилар (ҳажвия)

Ҳамманинг қўшнилари қўшнидай, меники-чи! Девор ортида аёл қичқиради: “Уҳ-ҳ!”, “Жойига!”, мен итига буюраётгандир деб ўйлагандим, йўқ, эрига экан! Ўзи парҳезда ўтирибди, эрини ҳам ўтқазди, унга парҳезнинг нима кераги бор, кўчада кетаётганда шамол учириб кетадигандай қалтираб турган бўлса. Яқинда шамол бўлди давоми…

Виктор Коклюшкин. Синфдошлар (ҳажвия)

Фавқулодда Интернетга кириб қолдим, унда “Одноклассники” сайти бор экан – ўзимизникилар ҳаммаси шу ерда, Петка ҳам! У мактабда фақат иккита тўрт баҳо олган, бу ерда бўлса қандайдир девор олдида турибди ва “Мен Стокгольмдаман”, деб ёзиб қў­йибди. Эҳ, мен ярим кечгача давоми…