– Ким қўшиқ айтяпти? – сўрадим комьпютерда ишлаётган Муқаддасдан. У ўгирилиб очиқ дераза томон қаради. – Ҳа, уми, қўйсанг-чи, – деди бепарво. Тўрт томоним баҳор бўлгай, Мовий тушли наҳор бўлгай, Ғам кўксига оҳор тўлгай, Мен-ла қолсанг, Дилдоражон… Назаримда, қўшиқ хонага давоми…

Мастура қия очиқ дарвозадан ичкарига кириб, атрофга аланглади, тушлик пайти бўлгани учунми ҳеч ким кўринмади. Ҳовлининг бир четида кузак гуллари сариқ, қизил, пушти рангда жилоланар, эгатда жимир-жимир сув оқарди. Ўнг томонда ишкомдаги ҳусайнилар офтоб нурида товланар, эндигина келиб қўнган қушлар давоми…