Жавлон Жовлиев 1991 йили Қашқадарё вилояти, Қамаши туманида туғилган. Ўзбекистон давлат санъат ва маданият институтининг санъатшунослик журналистика йўналишини бакалавр ва магистратура босқичини тамомлаган.
Ҳозирда Алишер Навоий номидаги Ўзбекистон Миллий кутубхонасида ишламоқда. Ҳикоялари Республика нашрларида чоп этилган. Республика ёш ижодкорларининг анъанавий Зомин семинари иштирокчиси.
I “– Келинг, кўришайлик. Негадир, бугун… ким биландир дардлашгим келаяпти. – Соат нечида? – Ишдан чиққан пайтизда-да… Қўлимда телефон тутганча, ўтирғичга суянаман. Лобар бетоқат яна нималардир дейди. Деразадан кўзим қуёшга тушади. Қуёш қизғиш ранглар билан хайрлашиш тасвирини чизарди. – Келишдик. давоми…
I – Тоға… – Ахир, айтдим-ку, сенга! – Тоға, илтимос! – Эй!.. – Тоға!.. Ёрдам беринг, тоға, болаларим ҳаққи… Аёл ортиқ гапиролмади. Оппоқ юзларидан дона-дона ёш томчилари думалаб тушарди. Кўзлариданмас, лабларидан ёш қуюлиб келаётгандан, кафти билан оғзини ёпиб олди. Қишлоқ давоми…
Ўша йили қиш жуда совуқ келган экан-да! Эс-эс биламанки, бирга ўйнайдиган серкиприк афғон болаларининг киприклари бир-бирига ёпишиб, қиров тушгандай оқариб қоларди. Худди ҳозирги қорбоболарнинг ясама киприкларини эслатарди. Мен афғон болалари билан тез тил топишиб кетганман. Гарчанд улар мендан бўйчан, бунинг давоми…