Юра Сойфер (1912-1939) — австриялик драматург, шоир ва публицист. У Харьков (Украина) шаҳрида йирик савдо уйи эгаси Владимир (Вольф Соломонович) Сойфер оиласида туғилган. Инқилоб улар оиласини ўзлари ўрганган жойдан аввал Ростовга, кейин Тифлис, Истанбул, у ердан, ниҳоят, Венага кетишга мажбур қилди.

Оилада рус, фаранг, яҳудий тилларида сўзлашишар, Юра эса немис тилининг ўзига хос жарангдор вена лаҳжасини ўрганиб олганди. У мактабни тугатгач, Австрияда 20-йиллар охири, 30-йиллар бошларида аланга олган сиёсий курашнинг қоқ марказига тушиб қолади. Вена иқтисодий танглик ҳамда оммавий ишсизлик оқибатида юзага келган миллий-социалистлар митинглари ва ишчилар намойишлари билан қайнайди. 17 яшар Юра кутилмаганда ижтимоий-демократик партиянинг етакчи ёзувчиларидан бирига айланиб, бу курашга боши билан шўнғиб кетади.

1929 йилда Венада ўткир ижтимоий мавзуларда саҳна ва спектакллар ўйналадиган биринчи сиёсий кабаре пайдо бўлади. Юра ёзган бир талай саҳналар, сатирик лапар ва қўшиқлар эртасигаёқ бутун ишчилар Венасига тарқалади. Шу даврда унинг матбуотда ҳам илк бор ижоди намуналари кўрина бошлайди. 32-йилдан бошлаб деярли ҳар ҳафтада социал-демократик партиясининг марказий органи «Арбайтен-Цайтунг»да унинг памфлетлари ва сатирик шеърлари пайдо бўлади. Уларнинг номлариданоқ асар мазмунини англаб олиш мумкин: «Гитлер ёмон туш кўрди», «Жигарранг Вена», «Ирқчиларнинг ишқий балладаси», «Учинчи рейхнинг куйловчи соатлари».

1938 йилда Австрия коммунистик партияси етакчисига «адаштириб», уни Венанинг кичикроқ кўчасида ҳибсга олишади. Бундай хатолари камдан-кам учрайдиган полициячилар шу тарзда уни тинтиб кўриш имконига эга бўлишганди. «Хато» тинтув жандармерия учун анча зарурий натижа берди: Юранинг ёнида тақиқланган сиёсий адабиётлар топишади.

Шу билан унинг ҳаётининг биринчи қисми — озодликдаги, бадавлат тадбиркорлар оиласидаги, уни яхши кўрадиган одамлар қуршовидаги ҳаёти тугайди ва иккинчи қисми: концлагерлар, ишчилар баракларида ўтадиган ҳаёти бошланади. Бу ўлим чегарасидаги ҳаёт эди. У ғоят қисқа — бир йилдан хиёл ортиқ кечди. Бироқ ҳаётнинг бу қисми биринчисидан кам бўлмаган даражада сермазмун бўлиб чиқди: айнан ўша чоғда у кейинчалик мадҳияга айланган машҳур Дахау қўшиғини ёзди. Дахаудан уни Бухенвальдга кўчиришади. У ерда Юра Сойфер зиммасига даҳшатли иш юкланади: у безгак касаллигидан ўлган маҳбусларни кўмадиган санитар гуруҳга кириб қолади. Юранинг оиласи эса яна йўлга отланади, — бу сафар улар АҚШга кўчиб кетадилар. Отаси ўзининг барча ошна-оғайни, алоқаларининг таъсир кучи, пулини ишга солиб, ўлим лагеридан ёлғизгина ўғлини чиқариб олишга ҳаракат қилади. Қарангки, — во ажабо! — бунинг уддасидан чиқади.

Бухенвальд концлагери маҳбусини озод этиш тўғрисидаги буйруқдек камёб ҳужжат келган чоғда, безгак ёш йигит вужудини кемириб бораётганди. Австриялик тадқиқотчи Юлиус Фройнд бу ҳақда шундай деганди: «Ҳеч ким, агар буни ўзи бошидан ўтказмаган бўлса, ниҳоят, озодлик эшиклари очилгани ва улардан ўтиш учун энди қуввати қолмаган ёш йигитнинг чорасиз аҳволини тасаввур этолмайди».

У 27 ёшида мангуликка риҳлат қилди.