Астафьев Виктор Петрович (1924.1.05, Дивногорск, Россия – 2001.29.11, Красноярск, Россия) — рус ёзувчиси. «Ўғирлик» (1966), «Шоҳбалиқ» (1976), «Чўпон ва чўпонқиз» (1971) каби асарлари уруш, Сибир қишлоқларидаги ҳаёт, кишиларнинг аянчли аҳволи ҳақида.
«Сўнгги таъзим» (1—2-китоб, 1971—79) автобиографик қисса ва ҳикоялар туркумида ёзувчининг болалиги акс этган. «Лаънатланган ва ўлдирилганлар» (1-китоб, 1992) романида ҳарбий казармаларнинг мудҳиш ҳолати, собиқ Иттифоқца амалда бўлган жазолаш тизимининг шафқатсиз қурбонлари — оддий аскарларнинг азоб-уқубатлари баён этилган.
Мария Артемьевна Ожеговага Муҳаммад ўғли ўляпти. У бурчакдаги майишиб кетган каравотда ётибди. Ғира-шира палатада кўзлари шишадек йилтирайди. Инграмайди, бирон нима сўрамайди ҳам. У унсиз ўляпти. Эрталаблари унинг каравоти олдига Банников деган аскар келади. Банников палатада ўз оёғи билан юра оладиган давоми…