Қаюм Тангриқулиев (Kaýum Taňrygulyýew) – туркман болалари ва ёшларининг севимли шоири, ёзувчисидир. Ижодини болалар шоири сифатида бошлаган Қаюм Тангриқулиевнинг “Ўзинг ковла, ўзинг эк…”, “Тустовуқ”, “Шамол ва оға”, “Қорақум қўшиқлари” каби ўнлаб шеърий китоблари чоп этилган.
Адибнинг Қорақум саҳросига бағишланган туркум бадиалардан иборат “Саҳро оҳанглари” китоби эътиборга молик. “Дутор бахтни куйлайди” китобида эса ёзувчи туркман халқининг турмуш тарзи, урф-одатлари ва миллий қадриятлари тўғрисида оммабоп, гўзал тилда мароқланиб ҳикоя қилади.
Қаюм Тангриқулиев моҳир таржимон сифатида жаҳон халқлари эртакларини бир неча йирик туркум китобларда ўқувчиларга тақдим этди. У атоқли грузин шоири Шота Руставелининг “Йўлбарс терисини ёпинган паҳлавон” асарини ҳам туркманчага ўгирган.
Ёзувчининг адабиёт жабҳасидаги истеъдоди, самарали меҳнати муносиб эътибор топган. Жумладан, у Махтумқули номидаги Туркманистон давлат мукофотига сазовор бўлган.
Бор экан, йўқ экан, қариб-қартайган бир одам дала-даштда кетиб борар эди. Йўл узоқ, юрган сари чолнинг ҳорғинлиги ортар, аммо уни, айниқса, фарзандсизлик ҳақидаги ўй-хаёллар қийнар, ҳатто мана шу узоқ йўлда ҳам тақдирга битилган бундай кемтик ҳис-туйғулар унга армон бўлаётган эди. давоми…