Испания мумтоз адабиётининг таниқли намояндаларидан бири бўлган Педро Антонио де Аларкон (Pedro Antonio de Alarcón y Ariza) Андалузия вилоятининг Гуадиса шаҳарчасида қашшоқлашган қадимги зодагонлар оиласида дунёга келди.
Аларконнинг адабий фаолияти Гуадиса шаҳрида ўзи асос солган “Ғарб акс-садоси” газетаси учун ва Мадридда чиқадиган “Қамчи” газетаси учун ғоятда ўткир ва мунозарали мақолалар ёзиш билан бошланади.
Кейинроқ у батамом ижодга берилиб, шеърлар, ҳикоялар, пьесалар ёза бошлайди. Биз бу ўринда, гапни мухтасар қилиб, адибнинг бир қатор асарларини санабгина ўтишни лозим кўрдик. Булар: “Норманинг тугатилиши” романи, “Кўмирчи-алькальд” ҳикояси, “Альпухорра” шеърлар тўплами, “Жанжал”, “Чақалоқ”, “Учбурчакли шляпа” қиссалари ва бошқалардир.
Аларкон асарларининг ҳаммаси ҳам бир текисда бўлган деб бўлмайди. У яратган асарларнинг айримлари тез унутиб юборилди. Ҳатто ҳозир ҳам Испанияда Аларконни шоир ёки драматург сифатида камдан-кам одам билади. Лекин унинг насрий асарлари ҳозирги кунгача XIX аср испан адабиётининг энг катта бойлиги, энг нодир намунаси бўлиб ҳисобланиб келади. Бу насрий асарлардан бири бўлган унинг “Учбурчакли шляпа” қиссаси эса жуда кўп халқлар тилларига таржима қилиниб жаҳон кезди.
“Учбурчакли шляпа” дунёга келганидан кейин орадан йигирма йил ўтгач композитор Гуго Вольф бу асар асосида “Коррихидор” номли комик опера яратди. 1917 йилда эса машҳур испан композитори Мануэль де Фалья “Учбурчакли шляпа” балетини ёзди. Пабло Пикассо декорацияси билан саҳналаштирилган бу балет жаҳон хореографияси тарихида энг машҳур спектакллардан бири бўлиб қолди. 30-йиллар бошида Италия композитори Риккардор Зандони бу қисса асосида ҳазил-опера яратди. Орадан яна бир неча йил ўтгач, “Учбурчакли шляпа” суратга олиниб, кино экранларида намойиш қилина бошлади.