Мишель Мари Франсуа Бютор (Michel Butor; 14 сентябрь 1926, Мон-ан-Барёль, Нор — 24 август 2016, Контамин-сюр-Арв, Юқори Савойя) — француз ёзувчиси. Новатор адиб, у адабий тил чегарасини кенгайтириш йўлида улкан ўзгаришлар қилган. Унинг асарлари ўтган асрнинг 50-йилларида Францияда юзага келган янги роман оқимининг маҳсули сифатида баҳоланади.
Ёзувчининг ўзи эса Натали Саррот, Клод Симон, Роб Грийе каби шу оқимнинг салафлари қаторида тилга олинади. Лекин Бюторнинг ўзи бу тахлит қарашларни рад этади. Унинг “Миланга элтувчи йўл” (1954), “Вақтнинг тақсимланиши” (1956), “Эврилиш” (1957) сингари романлари ўз вақтида адабий тушунчалар, адабиёт оламдаги анъанавий “истеҳкомлар”ни бузишга хизмат қилган эди.
Жерар дарсда ўтириб зерикди. Ташқарида шаррос ёмғир ёғарди. Синфда “Ўқиш китоби”даги жонга тегиб кетган эски матнни ўқишар, муаллима гапининг орасида болаларга унинг жуда қизиқарли ва ҳатто кулгили эканини уқтирмоқчи бўларди. Бироқ ҳеч ким, ҳатто ўзи ҳам лоақал тишининг оқини кўрсатмас давоми…