Имре Кертес (Kertész Imre) 1929 йил 9 ноябрида Будапештда камбағал яҳудийлар оиласида дунёга келди. Отаси майда савдогар, онаси эса ишчи эди. 1944 йил кўпгина яҳудий болалари қатори 15 ёшли ўспирин Имрени қамоққа олишди ва Аушвицга жўнатишди. Сўнг у Освенцим ва Бухенвальддаги қамоқхоналарга кўчирилди. Контрацион қамоқхонадан озод қилинганидан кейин Имре Венгрияга қайтди ва мамлакатнинг машҳур газеталаридан бири “Вилагоссаг”да мухбир бўлиб ишлай бошлади. Бироқ мамлакат тепасига коммунистлар келганидан кейин уни ишдан бўшатишди ва Кертес заводга оддий ишчи бўлиб жойлашди. Ўшандан буён ёзувчи сиёсатдан узоқроқ юришни маъқул кўради ва асосан таржималари ҳисобига кун кўради. Таржимонлик фаолияти орқали у Альбер Камью асарлари билан танишди ва бу танишув унинг ижодига ўзининг ижобий таъсирини ўтказмай қолмади. Фақат 1980 йилга келиб мамлакатда ёзувчи сифатида танилган ва тан олинган Кертесга шуҳрат 73 ёшида насиб этди ва 2003 йида у Берлиндаги Санъат академияси аъзосига айланди.
Ўз асарларида Кертес асосан одамнинг жамият олдида қанчалар ожизлигини тасвирлайди. Жамият адолатли бўлса хўп-хўп, бироқ ёвуз ва шафқатсиз бўлса-чи? У истаса одамни қўл-оёғидан, эс-ҳушидан ёки ҳаётидан айириши мумкин. 1975 йилда дунё юзини кўрган “Қисматсиз” романи кўплаб танқидчиларнинг эътирофига сазовор бўлган, Венгрия адабиётининг нодир дурдоналаридан. Контрацион қамоқхонада инсоннинг ваҳший қиёфасини кўрган болакай шу қадар улғайдики, у умрга бахту қувонч ҳиссини йўқотди. Ҳар қанча аччиқ, ҳар қанча азоб бўлмасин, одамзод яшашга интилади. Бу туйғу ҳали ақлини танимаган беш ёшли гўдакдан тортиб, саксон ёшли қарияга ҳам бегона эмас. Дунёни ҳали тузук-қуруқ англамаган болани маҳбусга айлантирган, унинг қалбидаги эзгуликка ишончини ўлдириб, бир умр ногирон қилиб қўйган шафқатсиз тузум қиёфаси ушбу асарда бор бўйича тасвирланган. Энг ёмони панжарадан озод бўлган бола ягона айби учун тағин энг олий жазо – виждон азобига маҳкум. Унинг гуноҳи – тирик қолиши! Ушбу даҳшатларни бола кўзи билан кўрган қаҳрамон вояга етган инсон сингари идрок қилади. Қисматнинг бу зарбаларидан адо бўлган юракдаги чуқур жароҳатлар бир умр битмайди. Имрега ўхшаганларнинг танаси тирик қолгани билан у ўша тузум ўлдирган маҳбус бўлиб қолаверади. 1990 йилда дунёнинг ўнта тилига таржима қилинган ушбу роман – холокост, яъни Иккинчи жаҳон уруши даврида яҳудийларнинг оммавий қирғини ҳақида ошкора ҳикоя қилади. Олти миллиондан ортиқ одамнинг фожиали ўлими, боз устига улар орасида аёллару болаларнинг бўлгани қалбларни ларзага солади. Бу фақат “Қисматсиз”да эмас, балки “Туғилмаган болага аза” асарида ҳам тилга олинган.