Флобер Густав (Gustave Flaubert, 1821.12.12, Руан 1880.8.5, Круассе, Руан яқинида) — француз ёзувчиси. Париж университетининг ҳуқуқшунослик факултетида ўқиган. Ёшлигидан ҳикоя, қисса ёза бошлаган.
Асосан, «Бовари хоним» (1857) романи билан шуҳрат қозонган. «Саламбо» (1862) романида узоқ ўтмишда (милоддан авввалги 3-асрнинг 2-ярмида) Қадимий Римнинг Карфагенга қарши курашлари тарихи тасвирланган, пок муҳаббатни таҳқирлаган зўравонлик, ноҳақлик фош этилган. «Авлиё Антонийнинг алданиши» (1874) фалсафий драмасида, хусусан, христиан динининг ғайритабиий қонунларини Антоний образи орқали кенг очиб берган.
«Ҳислар тарбияси» (1869) романи, «Бувар ва Пекюше» (1881, тугалланмаган) ҳажвий романи, «Сийқаси чиққан ҳақиқат» пародияси (нашри — 1910) бор. Флобер рус ёзувчилари И. Тургенев, Л. Толстой билан яқин ижодий алоқада бўлган. Ижоди Россиядаги пешқадам адабий жамоатчилик диққатини ўзига тортган. М. П. Мусоргский унинг «Саламбо» асари асосида опера ёзган.
Истеъдодли стилист бўлган Флобер жаҳон адабиётида реализм тараққиётига катта таъсир кўрсатган.