Хитойлик ёзувчи, драматург, таржимон, мунаққид Гао Синцзянь (高行健) 1940 йилнинг 4 январида Шанхай яқинидаги шаҳарчада туғилган. Отаси – банк ходими, онаси – актриса. 1962 йили Пекин чет тиллар институтининг француз бўлимини тугатган.
Бадиий ижодни анча эрта бошлаган, лекин Маданий инқилоб даврида қўлёзмаларини ёқиб ташлашга мажбур бўлган. Бу даврда кўпчилик зиёлилар қатори қайта тарбиялаш учун меҳнат лагерларига сургун қилинган. 1979 йилгача китоб нашр қилдириш, ўз шаҳридан рухсатсиз чиқиб кетиш ҳуқуқларидан маҳрум қилинган.
Дэн Сяопин ҳокимият тепасига келгач, пьесалари саҳнага қўйилди. Шу вақтларда уни “хитойлик Солженицин” деб атай бошлашди. Бироқ у Хитой ГУЛАГлари даҳшатларини ёзмади, чекка бир қишлоқдаги кичкина одамнинг оғир ҳаётини тасвирлади.1981 йили “Замонавий проза санъати ҳақида мулоҳазалар” китоби чиқди.
1982 йили Пекин театрида “Хатар даракчиси” пьесаси саҳналаштирилди. “Автобус бекати” пьесаси эса тўғридан-тўғри мафкуравий зарарли деб эълон қилинди.Хитой ҳокимияти Гао Синьцзянга тўла эркинлик бериб қўймади, 80-йилларнинг ўрталарида яна таъқибга учради, асарларини, жумладан, энг йириги – “Руҳлар тоғи”ни тақиқлаб, ўзини сиёсий қатағон домига тортди.Таъқиблардан қочиб тоғу тошда жон сақлаб юрди, ўн ой давомида Янцзи дарёсининг соҳиллари бўйлаб бошидан охиригача кезиб чиқди.
1987 йилда расмий Пекин Гао Синцзянни қувғин қилди, икки йилдан кейин бўлган Тяньаньмэнь майдонидаги қирғинга муносабати туфайли уни Хитой фуқаролигидан маҳрум қилди.Адиб Парижда қўним топди, кейинчалик Франция фуқаролигига ўтди, эркин ижод қила бошлади. Асарларининг чўққиси “Мўъжизакор тоғлар” деб аталган йирик романи ҳисобланади. 2000 йилда хитойлик адиблардан биринчи бўлиб Нобел мукофотига сазовор деб топилди.