Немис файласуфи Артур Шопенгауер (Arthur Schopenhauer) ўзига тўқ Дантсиг савдогарининг оиласида дунёга келди. Савдо, табобат, сўнг фалсафадан сабоқ олди. Берлин университетида доцент бўлиб дарс берди.
Айтишларича, у ўзбилармонлик билан буюклиги тан олинган Гегел билан баравар соатларда ўз дарсини ўтаверди. Аммо талабалар Гегелни хуш кўришарди. Бундан хафсаласи пир бўлган Артур Франкфуртга кетишга мажбур бўлди ва ўша ерда ижод қилиб, ижоди намуналарини тинмай кўрикларга жўнатиб турди. Аммо уни тан олишмади. Фақат ўлимидан сўнг, 19-асрнинг етмишинчи йилларига келиб, унинг номи кўз кўриб қулоқ эшитмаган даражада шуҳрат қозонди.
Асрнинг сўнгги ўттиз йили давомида у Овруподаги энг ўқимишли немис муаллифига айланди. Уни ўқишар, у ҳақда гимназистдан телеграфистгача ҳамма гапирарди. Тўғри, бу унча-мунча жанжалли шуҳрат эди. Унга ёпиштирмаган ёрлиқлар қолмади: “иррационализм”, “волюнтаризм”, “пессимизм”, “мизантропия”, “аёлларга нафратли”, “атеизм” ва ҳоказо “…изм”лар, ва айтиш керакки, бу даъволарнинг аксарияти асосли эди.
Кўрилаётган мавзуни иложи борича қисқароқ ифодалашга ҳаракат қилдим, акс ҳолда, турмуш қоидалари ҳақида барча замон мутафаккирлари томонидан айтилган фикрларни такрорлашга тўғри келарди. Шунга қарамасдан, фикрларимиз бир жойдан чиққанда уларни эслатиб ўтишни лозим топдим. Қолаверса, қамров кенгайиб кетган тақдирда уларни тартибга давоми…
Онгсизликнинг зулматли тунидан уйғониб, ҳаётга қадам қўйган ирода ўзини шахс, индивидиум сифатида аллақандай чексиз ва чегарасиз оламда, қаерларгадир интилаётган, изтироб чекаётган, адашиб юрган сон-саноқсиз индивидиумлар орасида кўриб, худди оғир уйқудан уйғонгандек қўрқиб, саросимага тушади ва тезроқ орқага – онгсизликка қайтгиси давоми…
Агар аёллар бўлмаса биз ўз ҳаётимизнинг дастлабки лаҳзаларида ёрдамдан, кейинроқ лаззатлардан, энг сўнггида эса овунчоғимиздан маҳрум бўлар эдик, деган эди бир фаранг олими. Менимча, аёлларни ҳақиқатан ҳам бундан ошириб мақташнинг иложи йўқ. Аёлнинг қадди-қоматиёқ унинг на руҳий, ва на кетмон давоми…