Erkin Vohidov. Hayaston ilhomi (1968)

Kecha «Guliston»ning birinchi sonini varaqlab turib Abdulla Oripovning «Armaniston» she’riga ko‘zim tushdi. Bu she’rni Abdullaning o‘zidan bir necha bor eshitgan bo‘lsam ham jurnal sahifasida yana bir marta o‘qib chiqdim. Bir vaqtlar «O‘zbekiston madaniyati» gazetasi yax-shi tashabbus boshlab «Bir she’r haqida» davomi…

Abdulla Oripov. Ilm va ijod martabasi (2000)

Qashqa vohasi azaldan ilm-ma’rifat maskanlaridan bo‘lib kelgan. Qadimiy Keshni Sharq fuzalolari “ilm va adab qubbasi”, deb ta’rif qilgan bo‘lsa, Nasaf O‘rta Osiyodagi to‘rtta hadisshunoslik maktablaridan (Marv, Buxoro, Samarqand) biri sanalgan. Rostdan-da, bu ma’voda Kasbi, Fazli, Fudina, Yakkabog‘, Kitob, Chiroqchi, Qamashi davomi…

Abdulla Qahhor. Uyat (1966)

Uyat faqat insonga xos tuyg‘udir. Hayvon uyat paydo qilolmagani uchun insonga yaqinlasholmaydi, lekin inson uyatini yo‘qotib hayvonga yaqinlashib qolishi mumkin. Oyog‘i yoki tili bilan gandiraklab yurgan mastga, qo‘lga tushib yoki qo‘lga tushishdan qo‘rqib es-hushini yo‘qotgan o‘g‘riga, hiyla-nayrangi fosh bo‘lib bezrayib davomi…

Erkin Vohidov. Yangi avlod ovozi (1980)

She’riyatimizga yangi avlod kirib keldi. Ohista, iymanib, ulug‘lar qoshida cho‘chinqirab emas, shaxdam, dadil, bamisoli to‘yxonaga kelgan o‘spirin kuyovnavkarlardek olatasir va suron bilan kirib keldi. Biz bu «bosqin»ni ko‘pdan kutgan edik, intizorlik bilan poylagan edik. Shunday kun keldi. Kuni kecha komsomol davomi…