Рустам Назар (1949)

Шеър ёзишни болалигидан бошлаган Рустам Назар (Жуманазаров) 1949 йилнинг 8 сентябрида Хоразм вилоятининг Ҳазорасп туманидаги Оталиқ қишлоғида ишчи оиласида туғилган. Отаси Жуманазар Аваз ўғли оддий касб эгаси бўлса ҳам адабиёт ва мусиқага ихлоси баланд, шоиртабиат одам эди. Ўрта мактабни тамомлагач, Рустам 1969-1974 йилларда Республика рус тили ва адабиёти институтида таҳсил олди. Кейин бир йил ўрта мактабда ўқитувчилик қилди. 1975 йилдан то шу кунгача „Ҳазораспнома“ туман газетаси таҳририятида ишлаб келмоқда.
Унинг „Яшасин қуёшли кун“, „Рангли фаввора“, „Мўжиза“ номли шеърий тўпламлари босилиб чиққан. 1989-йилдан Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси.

ЎРИМДАН СЎНГ

Қуёш ботди, шом чўкиб
Буғдойзорни яширди.
— Уйга қайтинг! — деб отам
Бизни қистаб, шоширди.
Эшакда ким жўнайди? —
Боиса ҳамки у юввош —
Нимагадир хўмрайиб,
Акам кескин тортди бош.
Дарров миндим эшакка,
Йўқ уятли бир жойи.
Овул томон йўрттирдим
Қилганимча хиргойи.
Акам қолди орқада,
Қадамлари эди суст.
Яёв юргандан кўра,
Эшак минган ҳам дуруст!

ВАТАН ТУЙҒУСИ

Недир Ватан туйғуси? —
Эмас мавҳум тушунча.
Маъносини англаймиз,
Нўноқмасмиз биз унча!
Муаллимнинг қоиида
Газета-ю китоблар.
— Юртни севмоқ иймондан! —
Деб қилади хитоблар.
Мисолларни келтиргай
Гоҳ ҳадис, гоҳ Қуръондан.
Сўзлар буюк зотламинг
Дилидаги сурондан!
Ҳар ибора — ҳикматли,
Ҳар ибора — мураккаб.
Баъзан мағзин чақолмай
Ғулу тушар юракка.
Кимдир айтган машҳур гап
Дарсда келмас хотирга —
Ўхшамаймиз юртпарвар
Ва фидойи ботирга!
Муаллимга қараймиз
Жавдираган кўз билан.
Қониқмайди гапирсак
Ўзимизнинг сўз билан!
Недир Ватан туйғуси? —
Хаёлларга толармиз.
Ўзгаларнинг фикрини
Айтиб мақтов олармиз!…

ЕРДАГИ ҚУЁШ

Жингалак соч қизалоқ,
Дилда ортиб журъати —
Асфалт йўлка юзига
Чизди қуёш суратин!
Мамнун эди ишидан,
Кўзларида завқ, сурур,
Қандай яхши, ерда ҳам
Турса қуёш сочиб нур!
Шошилади қайгадир
Ола-була халойиқ.
Боқмас оёқ остига:
Юки оғир, вақти зиқ!
Ёмон экан лоқайдлик,
Содир бўлди аянч ҳол —
Унинг жажжи қуёшин
Топташмоқда бемалол!
Хафа эди қизалоқ,
Жим турарди бир ёнда.
Яхши ҳамки одамлар
Юришмайди осмонда!
Йўқса, шошиб бепарво,
Тўрхалта-ю қоп ташиб —
Ўтишарди ҳақиқий
Қуёшни ҳам топташиб!…

ГУЛЛАГАН ОЛЧА

Олча севар гуллашни,
Яшнаб эрта баҳорда —
Зийнатини оламга
Кўз-кўзлади наҳорда!
Шамол эса қасдлашиб,
Билгани йўқ ҳаддини —
Тўкди унинг гулларин,
Эгиб заиф қаддини!
Забун эди аҳволи,
Кўрган афсус этарди.
Ахир, асрай олмаса,
Олча гуллаб нетарди?!

ҚАЛТИС ЎЙИН

Бу дунёда энг ашаддий
Икки ранг бор — қора ва оқ.
Улар рақиб азалдан ҳам,
Орасида йўқ иттифоқ.
Жанг қилишар бемуроса
Таъқиб айлаб, раҳна солиб —
Бир-бирини аяшмайди
Чиқиш учун мутлақ ғоИиб.
Бошқа ранглар — томошабин,
Қалтис ўйин ишқибози.
Гиж-гижлашар икковини
Дурангга ҳеч бўлмай рози!