Дилмурод Дўст (1989)

Дилмурод Дўст 1989 йилда туғилган. Ўзбекистон давлат жаҳон тиллари университетининг халқаро журналистика факультети талабаси. 2010 йилда Дўрмонда бўлиб ўтган “Истеъдод мактаби” Республика ижодкор ёшлари семинари иштирокчиси. “Ташриф” номли илк шеърий тўплами чоп этилган.

* * *

Кўчага боқаман ойна ортидан.
Ташқарида қор.
Ташқари совуқ.
Хаёлим қорларга ботганча, ана
Кетиб бораяпти уйингга яна…

…Одобсиз  хаёлим берухсат кириб,
Даҳлизда турганча сўрайди сендан:
– Хаёл уйдами?
Сенинг жавобинг:
– Уйда йўқ.
Кетганди, сўрамай мендан.

Ҳафсаласиз, мадорсиз қайтар хаёлим,
Йўлда неча тўхтаб, куч йиғиб олар…
…Қайтиб,
Остонада киролмай турган
Сенинг хаёлингга дуч келиб қолар…

* * *

Кутганим роз эди, бироқ
Дуч келганим зор бўлди.
Ҳажрингда озорда эдим,
Сўнг… яна озор бўлди.

Жар солдим етти оламга,
Ошиғинг ман… ман… ман.
Лек, садо йўқ, оқибатким,
Кўзларим нам… нам… нам.

Куттирганинг озми сенинг,
Ёки кутганим озми?
Тақдир пешонамга чекди,
Тоабад ўчмас имзо.

Руҳ шошар, ҳур хаёли
Етаклар уни ҳар кеч.
Тун.
Чиқмас, ҳур хаёли,
Юрак оҳ чек!..
Оҳ!.. Оҳ чек!..

* * *

1.  Нечун: “Осмон олис, ер қаттиқ”, бўлди,
Аламнинг сояси дилларга тушди?
Рашкда куйиб, адо бўлган юракнинг
Гуноҳи, наҳотки, гулларга тушди?

Ишқни улуғлаган диллар бўлди хор,
Заминга дардрангли гул ислар инди.
Алданган туйғули исёнкор дилдан
Наргизранг гуллаган ҳур ҳислар унди.

Атрофни чулғаган ранглар тиғлидир,
Руҳимга эргашиб Самарқанд бордим.
Гул исли ҳисларга тўлган юракни
Иккиланмай, бийи қошида ёрдим.

2. Замонлар юзимдан югуриб ўтди,
Асрга туташиб бўйлади ишқим.
Намиққан киприкдан юракка томган
Аччиқ кўзёшлардан сўйлади ишқим.

Росту ёлғонларни қўшиб сипқордик,
Гулкосалар тўлди ишқ уволига.
Изҳорлар пойингда ётар сочилиб,
Замин гувоҳ бўлди ишқ заволига.

3. Айбга буюрдинг сен, мен гуноҳ қилдим,
Намозшомгулдек дил тунда уйғонди.
Айтсам, сенга росту, ўзгага ёлғон,
Руҳу танам ишқда оловсиз ёнди.

4. Гулшаҳри – Самарқанд, бир гулинг узиб,
Ирмоқлар орқали Сир томон оқиз.
Зарра томчиларда акс этсин висол,
Айтақол розингни наргиз бўйли қиз…

* * *

Сокин тун…
Жимжитлик қўшиғи авжда,
Хаёлни денгизга занжирбанд этдим.
Бечора тебранар, тўлқинда, мавжда,
Уни кўп кузатмай, ғафлатга кетдим.

Ўша тун…
Ғафлатнинг эшигин чертиб,
Уйқуни чақирдим, афсус, фойда йўқ.
Ишқинг оташида занжир эритиб,
Хаёлим қочибди, хаёл жойда йўқ.

Сокин тун…
Ниҳоят, ушладим уни
Ва яна занжирбанд этдим шу онда,
Эй, хаёл билиб қўй, энди ҳар куни
Мен сени сақлайман мангу зиндонда.

Ўша тун…
Уйқу ҳам эшигин  очиб,
Мени чорламоқчи бўлганди, шу он.
Банди хаёл яна сен томон қочиб,
Деди: Уни севиб қолгансан, ишон!

* * *

Айланиб қолсайдим шамолга,
Ҳавони кесгувчи шамолга.
Инсоннинг сокин дил дарёсин
Сийпалаб эсгувчи шамолга.

Шунда, ул дарёлар жўш уриб,
Кўринмас қирғоқдан тошарди.
Шамолдан туғилган тўлқинлар
Дил уйғотмоқликка шошарди.

Айланиб қолсайдим шамолга,
Тўлқинлар уйғотсам дарёда.
Тўлқинлар мавжининг шавқидан,
Мудроқ дил қолмаса дунёда.

* * *

Тор йўлак.
Ортингдан кузатиб бораман.
Ўн қадам орамиз…
Қоронғи йўлакда ҳеч ким йўқ,
Сен, мендан бўлак.

Ортингга қарайсан гоҳи гоҳида,
Қарашинг – умиддир менга.
Ўн қадам орамиз…
Ортингдан келишим,
Бу сўзсиз изҳорим сенга.

Тор йўлак.
Ўн қадам орамиз…
У ён, бу ён чопиб ҳалак,
Шу оралиқда изҳорсиз севги.
Биз эса шу зайил кетиб борамиз.

Тор йўлак.
Ўн қадам орамиз…


Зиё истаган қалблар Telegram каналига марҳамат!