Дурбек Қўлдош. Болаликнинг сўнгги куни (ҳикоя)

Чавгон, аслида, катталар машғулоти бўлса-да, тақими билан отининг қапталидан маҳкам қимтиб олган Бобур мирзо бор бўйи билан гўйга интилиб, энгашганча шундай ҳаракатлар қилардики, гоҳида қаршисида турган отнинг устида ҳам чавандоз борлигини унутиб қўярди. Ахир чавгон калтаги гўйга етиб, унга зарба давоми…

Санжар Турсунов. “Қоши ёсинму дейин…” (ҳикоя)

Тушда еткандек эрурман сарви ҳуризодима, Кўр, ёмон толеъки, ул ҳам яхши келмас ёдима. Соғинурманким, топилмас бир кўнгул оламда шод, Шодлиғ ҳаргиз чу етмас хотири ношодима. Қошлари ёйдек, кўзлари қоп-қора бир қиз мароқ билан ўқиди. Залда гулдурос қарсак янгради. Қиз бироз давоми…

Қўчқор Норқобил. Ёғдуйўл (ҳикоя)

Отаси тенги одамни сенсиради. Ярамас, барзанги! Юзингда кўзинг борми, демади-я! — Кутубхона-мутубхонангни билмайман. Китоб-питобларингни йўқот! Бир кунда суриб ташлайман… Индамаса, ўзингдан кетасан!.. Эшик ортидаги бу дўғу сиёсатни эшитиб турган боланинг оёқ-қўли бўшашиб кетди. Бечора Ҳасан муаллимга ич-ичидан ачинди, хўрлиги келди, давоми…

Холиёр Сафаров. Борингизга шукур (ҳикоя)

Қуёш тафтсиз сарғиш этагини йиғиштириб, уфққа ботди. Декабрнинг охирги кунлари. Ҳаво совуқ, этни жунжиктиради. Ҳафта олдин ёққан қор шуъласи кўкдаги ой нури билан уйғунлашиб, ажиб бир тароват касб этган. Нақд оқ тун. Атроф жим-жит. Одамлар шомдаёқ барча ишларини саранжомлаб, уй-уйларига давоми…

Санъат Маҳмудова. Қиз қалби (ҳикоя)

Баҳор ҳавоси ёқимли, эшик-деразаларни очиб қўйиб, даҳлизда сабзи тўғраётган Адолат опа гоҳ-гоҳ бош кўтариб, қизининг чиройли, нозик қадди-қоматига қараб қўяди. Кўнгли яйрайди. Яна дилини қизғаниш туйғулари чулғаб олади. “Онам раҳматли: қиз болага дўппи от, йиқилмаса эрга бер”, дердилар, тўғри айтган давоми…

Азиз Норқулов. Ота уй (бадиа)

…Тинчгина шаҳарда юрувдим, қишлоқни қўмсаб уйга отландим. Ҳовли торлик қилиб, тоққа йўл олдим. Мана охири келганим – «кенг» ерда ўтирибман, бутун дунёни кафтдагидек кўриб. Одамзот қизиқ, иссиққа ҳам совуққа ҳам, узоққа ҳам, яқинга ҳам чидамайди. Ишга кетаётсам қишлоқдан зўрға, ўз-ўзимни давоми…

Дўстбек Сулаймонов. Бўри ови (ҳикоя)

Қишлоқда кеч тушиб, атрофга  тун ўзининг сиё пардасини ёяётган паллада миш-миш тарқалди. «Мурод мерганни бўри еганмиш». Бу гапга биров  ишонди, биров ишонмади. Лекин Мурод мерганнинг ҳовлисидан эшитилиб турган йиғи-сиғи овози бу гаплар ростлигидан дарак бериб тургандай қишлоқ аҳлини тажжубга соларди. давоми…

Дўстбек Сулаймонов. Зўраки «миллиардер» (ҳикоя)

— Пулни қачон қайтарасан?— Айтдим-ку, бераман деб. Бунча ёпишиб олдинг менга?— Бераман деганинг қачон эди, сен учун бировдан олиб бергандим.— Ҳовлиқма, қочиб кетаётганим йўқ-ку.— Тўғри сен қочмаяпсан, лекин сени деб мен кимлардан қочиб юрибман, номард, — Акром Сардорнинг ёқасига ёпишди.— давоми…

Дўстбек Сулаймонов. Салом қани? (ҳажвия)

— Ҳой бола, тўхта-чи, менга нега салом бермадинг? — деди Қўчқор ака.— Ие, амаки, нега салом беришим керак экан? — ҳайрон бўлди Савдобек. — Бирон нарса қилиб берасизми ё бирон нарса олиб  берасизми? — Уйқусираяпсанми, ҳов бола, мен бир нима давоми…

Нусрат Раҳмат. Сарҳисоб 43

Сарҳисобнинг сўнгги бобини ёзаётганга ўхшайман… Уни каминанинг иқрорномаси ўрнида қабул қилишингиз ҳам мумкин. Агар “Нохуш хаёллар” деган ҳикоямни ўқиган бўлсангиз, айнан менинг ёшим (74) даги бош қаҳрамон Ваҳоб Кабирович, бир йилга етмай, бу ёруғ оламни тарк этаман, деган нохуш ва давоми…