Комил Аваз. Тўпиқ (ҳикоя)

Эски ўтиндан сассиқ тутун чиқади… Одам қариганидан кейин ўтин-да. Сапо сирп шу ҳақда ўйладию хаёллари остин-устун бўлиб кетди. Эски ўтин… Эҳ, қандай забардаст йигит эди-я, бугун бўлса уй гумроси, битта гап кўп, яримтаси ортиқча, сал нарсага севинади, сал нарсага қаҳр давоми…

Комил Аваз. Қайтар дунё (ҳикоя)

Зарнигор қанча жон куйдирмасин, Исфандиёр жаҳлидан тушмади. Шу кунлари унинг миясида биттагина ўй чарх уради, ўғри мушукдан ўч олиш — на кундузи ҳаловати бор, на кечаси. Ўзиям бир нарсага аҳд қилса, бирёқли қилмагунча тинчимайди. Зарнигор эрининг майдачилигидан куйиб, бирор кимга давоми…

Комил Аваз. Қоракўз (ҳикоя)

Қоракўз билан танишган одам унинг кўзига қарайди. Буни Қоракўз билади ва хиёл кулимсираб, «Кўзингиз қора бўлмасаям, исмингиз Қоракўзлиги ажаб экан, дея ўйлаяпсиз-а», дегандай қиймириб қарайди. У кўзининг қорамтир кўкишлиги сабабини яхши билади. Мактабни битириб, Тошкентга ўқишга келган кунлари баъзи курсдош давоми…