Уйғун. Ҳамид Олимжоннинг сўнгги кунлари (1964)

Мана, орадан 20 йил ўтибди. Аммо у воқеа ҳали ҳам кўз олдимдан нари кетмайди. Шоирнинг ёқимли овози, хушчақчақ кулгилари ҳамон қулоқларимда янграб тургандай… 1944 йил, июннинг иссиқ кунларидан бири, дам олиш кунининг арафасида эди. Иш тамом бўлгандан кейин, ҳойнаҳой, Ёзувчилар давоми…

Ғафур Ғулом. Кулгичилик тўғрисида (1928)

(«Муштум»нинг Фарғонага саёҳати муносабати билан) Ошкорадирки, адабиётнинг бир бўлаги бўлиш сифати билан кулгичилик ҳам ўзига алоҳида мавқега эгадир. Октябрдан сўнг нафис адабиёт майдонида бир талай ютуқ ва илгарилашларимиз бор. Майдонга чиққан адабий асарлар ва уларнинг муҳаррирларининг ижод-истеъдодлари устида оз бўлса давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Сохта фактлар тўғрисида (1940)

Алексей Максимович Горький «Ёшлар билан суҳбат» деган мақоласида шундай дейди: «Харид» номли ҳикояда сўз ўзига диван олмоқчи бўлган пулига завод учун цемент олган кекса бир ишчи тўғрисида боради. Бу ҳодиса кўп ҳам типик ҳодиса эмас, балки латифа. Кишининг ортиқча мато давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Бадиий очерк тўғрисида (1940)

Бир танқидчи бир адабий асар тўғрисида ёзган мақоласида асарнинг фалон еридан: «Очерк ҳиди келади», деб бурнини жийиради. Очеркнинг ҳиди келганда бурнини жийирган танқидчи очеркистнинг ўзини кўрса нима дейди! Очеркист ўзини ёзувчи деб атаса, айниқса Ёзувчилар союзига киргани ариза берса, бу давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Болалар адабиёти тўғрисида (1946)

Болалар адабиётининг ҳозирги аҳволи тўғрисидаги докладда ҳам, музокарага чиққан ўртоқларнинг нутқида ҳам бир нарса кўзга ташланади: ҳамма болалар адабиётидаги камчиликлардан гапиришдан олдин бу адабиёт анча ўсганлиги, ютуқларга эга бўлганлиги тўғрисида катта-кичик муқаддима қилиб ўтди. Бу гаплар ҳақ, лекин бир нарсани давоми…

Абдулла Қаҳҳор. «Тортиқ» (1940)

Саидаҳмад Ҳусанхўжаев. Ҳикоялар тўплами. Ўзнашр, 1940. Бирон олим чиқиб, «Бўрининг тишига сера кислотасининг таъсири», деган мавзуда илмий асар ёзиши мумкин: бўриларни тутиб, тишини қоқиб олса бўлади, сера кислотаси сероб нарса, тажрибалар ўтказиш учун айрим шароит —ускуналанган катта лаборатория керак эмас. давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Чеховдан ўрганайлик (1939)

Икки сатр шеърда берилган фикрни минг хил қилиб айтса бўлади, лекин бу минг вариантнинг ҳеч қайсиси шу икки сатрдай (агар у ҳақиқий шеър бўлса) ҳам содда, ҳам қисқа, ҳам кучли, ҳам таъсирли бўлмайди. Бундаги вазн билан қофия ҳам «тўғри сўз»ни давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Ҳуснбузар (1961)

Навқирон чиройли йигитнинг бетидаги битта-иккита ҳуснбузар ҳеч қандай оғриқ ҳам эмас, касаллик ҳам, фақат ҳуснни бузади, шунинг учун ҳуснбузар деб аталади. Давримиз адабиёти мана шундай навқирон, чиройли йигит. Унинг эртага яна ҳам баркамол бўлиши, ҳусни яна ҳам тўлишуви турган гап. давоми…

А. Қамчинбек. Мардикор (1928)

Савдо майдонлари, иқтисодий манбалар, хом ашё марказлари учун бошланган жаҳон урушининг иккинчи йили тугаб, учинчи йилига қадам қўйилган вақти эди. Урушга боғланған Русияда яшаған халқлар урушдан чарчаған, ҳар бир жиҳатдан қисилған эдилар. Туркистонлилар у вақтда ҳарбий хизматга олинмасалар ҳам уруш давоми…

Одил Ёқубов. Ўлмас сиймо

Устод Ойбек ҳақида ўйлар Халқимизда ўлмас сиймо, деган яхши бир гап бор. Ҳалқ ўзининг энг катта мутафаккирлари, улкан олим ва санъаткорларини шундай деб атайди, бу билан халқ ўзининг чексиз меҳри, иззат-ҳурмати, буюк ифтихорини изҳор этади. Ана шундай ўлмас сиймолардан бири давоми…