Асад Асил. Гўзаллик тўкис бўлиши керак (2000)

– “Экология”ни боболаримиз нима дейишган? –Дардингни олай, она заминим! – Нима осон? – Маслаҳат бериш. – Нима қийин? – Берилган маслаҳатга амал қилиш. Ҳаёт ҳақиқати, инсоният бошидан кечираётган воқеа-ҳодисалар силсиласидан хулоса чиқариб, бир тўхтамга келиш мумкин: ҳар қандай жамият, уюшма давоми…

Асад Асил. Тадбиркор фермер ёки “меҳмон” овчилар (1999)

Табиатни муҳофаза қилиш Тошкент вилояти қўмитаси раиси ўринбосари Мухтор Аъзамов билан Бўстонлиқ туманига йўл олдик. Тўлабой Юнусов бизни яхши кутиб олди. Хонасида атроф-муҳит тозалиги хусусида суҳбатлашиб ўтирардик. Шу пайт эшик шахд билан очилиб, ёши олтмишлардан ошган, жуссаси пишиқ киши хонага давоми…

Асад Асил. Дам олиш маданиятини ўрганайлик (2005)

Дунёнинг кўплаб сўлим гўшаларида, Карпат тоғлари, Қора денгиз бўйларидаги оромгоҳларда бўлганман. Юртимизнинг хушҳаво масканларини ҳам кезиб чиққанман. Лекин бизнинг юртдек табиат манзараси, иқлими, тўрт фасли ҳам роҳатбахш жаннат ўлкани учратмадим. Мен тоғда ўсганман. Ўзбекистон тоғли ҳудудлари, очиғи, баҳаволиги, ўсимликлар дунёси, давоми…

Ўткир Ҳошимов. Нон ва иймон (1984)

Ишониш қийин бўлган воқеа Ишонмасдим. Бу воқеани ўз кўзим билан кўрмаганимда ишонмасдим. Эсимда, бундан бир неча йил илгари «Литературная газета»да худди шундай манзара тасвирланган мақола чиққан эди. Бироқ уни ўқиганимда шубҳалангандим. «Ўлибдими энди шунчаликка бориб етса», деган эдим. Ўзим кўрганимдан давоми…

Абдулла Қаҳҳор. Пақир қўмондонлари (1963)

Ёз фаслида, бир туман марказидаги китобхона йигирматача ёзувчини ном-баном айтиб, учрашувга таклиф қилди. Учрашувдан кейин жамоа хўжаликларида адабий суҳбатлар ўтказдик, далаларни кездик. Бир жамоа хўжалиги даласида ғалати бир боғча-яслини кўриб қолдик. Бу «тарбия ўчоғи» каттакон тут дарахти остига жойлашган бўлиб, давоми…

Пиримқул Қодиров. Тоғай Муроднинг туғма истеъдоди (1985)

Қадимий бир байтда шундай дейилади:   Ҳиди йўқ гулга чаман ҳайф, Меҳри йўқ дилга бадан ҳайф.   Ҳар бир гулнинг ўзига хос ҳиди ва ҳар бир дилнинг такрорланмас меҳри, айниқса, адабиёт учун қадрлидир. Чунки адабиёт — сараланган бадиийлик чаманидир. Инсон давоми…

Одил Ёқубов. Абдулла Қодирийни ўқиганда (1969)

Биринчи дафъа «Ўтган кунлар» тўғрисида, тўғрироғи, Отабек — Кумуш қиссаси ҳақида олти-этти яшар чоғимда дадамлардан эшитганман.Ўттизинчи йилларнинг ўртаси. Дадам, ўн тўққизинчи йилдан партия аъзоси, катта ишларда ишлаб келган одам, нима учундир, ишдан четлаштирилиб, қишлоққа қайтиб келган пайтлари.Ҳар оқшом катта меҳмонхонамиз давоми…

Ҳамид Олимжон. «Фарҳод ва Ширин» (1939)

«Фарҳод ва Ширии» достони Алишср Навоийнинг машҳур «Хамса»сига кирган бсш достоннинг биридир. Улуғ шоирнинг энг зўр асарларидап ҳисобланган «Ҳайратул-аброр», «Лайли ва Мажнун», «Сабъайи Сайёр» ва «Садди Искандар» достонлари орасида «Фарҳод ва Ширин» алоҳида ўрин тутади. «Фарҳод ва Ширин» Навоий бундан давоми…

Абдулҳамид Чўлпон. «Шаҳнома»нинг туркча таржумаси (1925)

Эрон-форс адабиётининг отаси бўлғон улуғ Фирдавсий ёлғуз биргина асари, яъни «Шаҳнома» си орқасида бутун ер юзига танилди. Оврўпо тилларининг кўпига назм ва наср билан таржума қилиниб «Тус»ли Абулқосимнинг шуҳратини офоққа ёйғон — ўша «Шаҳнома»дир. Фақат таассуфлар бўлсунким биз, шу чоққача давоми…

Шавкат Раҳмон. Махфия (1990)

Бир юз йигирма беш йилдан буён изчиллик билан мустамлакачилик сиёсатини турли шаклларда амалга ошириб келаётган улуғ рус шовинизмининг маккор механизми ғилдираклари остида минг йиллик маънавий ва моддий қадриятлари янчилган Туркистон замини яна бегуноҳ фуқаролар қонига бўялди. Бир юз йигирма беш давоми…