Содиқ Ҳидоят. Зўраки никоҳ (ҳикоя)

Кеч тушиб қолган, тоғлар орасидаги қўрғон ёнида, мўъжазгина қаҳвахона ҳовлисида, тут соясидаги ёғоч каравотда икки кишинигина кўриш мумкин эди. Грамафонда дилрабо мусиқа тараларди.  Қаҳвачи эса, улардан анча нарида, самоворга ўтин қалаш билан овора эди. Тут соясидаги мусоҳибларнинг бири озғин, кўзлари давоми…

Cодиқ Ҳидоят. Ёш хотиннинг жафоси (ҳикоя)

Кеч тушиб қолган, тоғлар орасидаги қўрғон ёнида, мўъжазгина қаҳвахона ҳовлисида, тут соясидаги ёғоч каравотда икки кишинигина кўриш мумкин эди. Граммофондан дилрабо мусиқа тараларди.Қаҳвачи эса улардан анча нарида, самоварга ўтин қалаш билан овора. Тут соясидаги мусоҳибларнинг бири озғин, кўзлари ич-ичига ботган, давоми…

Содиқ Ҳидоят. Обжи хоним (ҳикоя)

Обжи хоним Моҳрухнинг опаси эди. Аммо, бир кўришда танимаган-билмаган одам бунга асти ишонмасди. Улар умуман бир-бирига ўхшамасди. Обжи хоним озғин, узун бўйли, буғдойранг, қорасоч қиз бўлса-да, кўримсизлиги боис унчалик эътиборни тортмасди. Моҳрух паст бўйли, оқ юзли, қўнғирсоч, кулганида лаблари ёнида давоми…

Содиқ Ҳидоят. Авдатнинг Жамшидга мактуби (романдан парча)

Париж, 3 май, 1931 йил Азизим ЖамшидҲозир қанчалик ёлғиз эканлигимни билсанг эди. Бу ёлғизлик қалбимни туб-тубигача кемириб ташлади. Сен билан бир-икки оғиз гаплашиш илинжида қўлимга қалам олдим. Рўпарамдаги очиқ деразадан димоғимга каштан гулининг иси аралаш сенинг бўйинг урилди. Ташқарида денгиз давоми…

Содиқ Ҳидоят. Лола (ҳикоя)

Тонг саҳардан бошлаб осмонда булутлар югургилаб қолди. Этни жунжиктирувчи совуқ шамол эсар, унинг таъсирида сарғайган нимжон япроқлар бандидан узилар, ҳавода чарх ура-ура ерга тушарди. Дарахтлар таги қалин баргихазон билан қопланган эди. Бир гала қарға қағиллаганча номаълум тарафга учиб кетди. Қишлоқ давоми…