Олланазар Абдиев. Бургут чўққиси (ҳикоя)

Тоғ бошидаги баланд чўққида бир жуфт бургут кўп йиллар мобайнида тинч-тотув, бахтли ва тўқ яшади. Она бургут неча марта тухум босиб, полапон очди, Ота бургут полапонга парвона бўлиб, тарбиялаб мустақил ҳаётга учирма қилди. Улар ошён қуришган тоғ табиати жуда чиройли, давоми…

Олланазар Абдиев. Ризқ (ҳикоя)

Отамурод чол чорбоғининг ичидаги офтоб­шу­­воқда ўтиравериб зерикиб кетди. Кунига невара­сини орқалаган кўйи келаверадиган, беш-олти уй нарида яшайдиган тенгқури Санам кам­пирдан ҳам бугун нимагадир дом-дарак йўқ! Ётиб қолмадими экан? Куни кеча “Кўкрагимда сан­чиқ бор, гоҳида ҳаво етишмай, энтикиб қоламан” деб ҳасрат давоми…

Олланазар Абдиев. Йиртиқ этик (ҳикоя)

Овқат кириб овқатдан кейин бир-икки пиёла чойни қайноқ-қайноқ ичганиданми, асаблари жойига тушгандай бўлди. Чарчоғи ёзилди. Отасининг чеҳраси ёришишини кутиб турганмиди, ёки бўлмаса эрталабки бўлҳо-бўлда гаплашиб ололмаслигига кўзи етганми, катта ўғил отанинг ёнбошига келиб жойлашди-да, паст овозда секин шипшиди:– Оға, ўқишимнинг давоми…